Τυποχόνδριος

Τα βιβλία μου και τα τεφτέρια μου γιομάτα από παράσημα παρουσίας ανθρώπινης,, καθρέφτες γιομάτοι είδωλα, ακόμη και μετά θάνατον είδωλα, του κύρη τους:

λαδιές από φασόλια που “τρωγα μαγκώνοντας Δον Κιχώτη κατ” απ” του πιάτου τ” αχείλι· κιτρινίλα της κάφτρας στο ημερολόγιο· νούφαρο καφέ χωμένο στ” Άπαντα του τάδε ψυχασθενούς σαν και του λόγου μου· ψίχουλα σπιτικου ψωμιού στο φαράγγι του σταχωμένου· δαχτυλιές /πολλές δαχτυλιές\ στα λεξικά μου· κλαράκια και ξερόφυλλα στο σπιράλ της κατασκήνωσης· τσακίσματα στις σελίδες της μελέτης του δείνα για τον τάδε· φύλλα σκισμένα, “τοιμόρροπα, ξεκολλημένα· ξώφυλλα στη μούχλα και την κιτρίνια· νυχιές, σκονιές και άμμος, τρίχα· και άλλα πόσα παράσημα παρουσίας ανθρώπινης.
Δεν είναι μελαγχολικά μαγικό και μαγικά μελαγχολικό να βλέπεις τέτοιες δαχτυλιές και νούφαρα χυμένα πάνω σε τόμο κατοχρονίτικο; π” άφησε φλώρος σαν κι εσένα, τρεις γενιές πίσω, σκυμμένος και δαύτος επάνω απ’ αυτήν την κρυστάλλινη σφαίρα του τυπογραφείου; Δεν είν” χαρμόσυνα ρεαλιστικό ν” αφήνεις χνάρι” ανάσας; να μαρτυράς ζωή σε κάτι με χνάρι” ανάσας; που μαρτυρά ζωή;
Πεντακόσους -και βάλε- χρόνους πίσω, κάποιος άνθρωπος αποθήκευσε με τυπογραφικά στοιχεία τη ζωή του, και πεντακόσους -και βάλε- χρόνους εμπρός, άλλος βάνει κι ετούτος τα δικά του ολοζώντανα στοιχειά επάνω στον διάμεσό τους: το βιβλίο. Αγγίζοντ” οι δυο τους· κάθείς όπως μπορεί.
Θα μπορούσα να τα προσέχω τα βιβλία μου και τα τεφτέρια μου: να τα φυλάσσω προσεκτικά στη βιβλιοθήκη τους – να μην τα παρατώ όπου βρω· να βάνω σελιδοδείχτη αντίς για τσάκισμα· να μην τρωγωπίνω και φουμέρνω σαν διαβάζω· να μην τα δανείζω· να μη μολυβώνω και μαρκαδωρώ τα φύλλα τους· να μην σταμπάρω δαχτυλιές· να μην τ” ανοίγω σα φυσά· να προσέχω μην ξεκολλήσουν τα φύλλα· να τα “χω σε τόπους δίχως ξέρα κι υγρασία. Θα μπορούσα να φέρομαι στα βιβλία μου και στα τεφτέρια μου σα να “ταν ξένου ή σαν ρούχα σινιέ και σαν βάζα δυναστείας· ή σα χάμστερ εργαστηρίου και σαν εργαλεία χειρούργου – να έχω κι έναν κλίβανο.
Μα τα βιβλία και τα τεφτέρια, σαν και τις φωτογραφίες και τα μουσικά όργανα, δεν μπαίνουν για πλύση· καταστρέφονται. Τα μουσικά όργανα, βέβαια, τραβάν κι από “να γυάλισμα, και οι φωτογραφίες το νωπό πανί· άηντε και το εξώφυλλο ομοίως. Μα τα βιβλία και τα τεφτέρια δεν είν” το εξώφυλλο /η κόρα\ μα η ψίχα: το ζουμί: το εντός.
Γεγονός είναι, ξαναβέβαια, πως μια ολοκληρωμένη αναγνωστική εμπειρία επιτάσσει κοκεταρία και σκηνικό καθαρό: παράκτιο ή υπαίθριο καφενέ, λαμπερό τραπεζάκι, τα καφετσίγαρα ευτάκτως ειρημένα και μια δροσιά να σε γαργαλάει τ” απόκρυφα. Μα τα ουσιαστικότερα διαβάσματα, κείνα που κάναν την ψυχή του κοινωνού κομπρεσέρ, λάβανε χώρα στο κελί και στο προαύλιο, δίπλα στο κάτουρο και το σπαίρμα,, στο ποντικόφωτο μπουντρούμι· περιμένωντας απόσπασμα ή χάρη. Λάβανε χώρα σε κερόφωτο τραπέζι λαδωμένο, τρύπιο,, με τη φαμίλια να τσιμπα παρτούζα έναν δανεικό κιτρινιάρη χιλιοδιαβασμένο Καζαμία,, κι έναν Ρώκριτο, μιαν Αγία Γραφή· γίνανε σ” ένα επικυρηγμένο κρεβάτι της Κατοχής,, μ” ένα γεμάτο σπιρτόκουτο ή τη φλέβα, σ” ένα τσαντήρι εξορίας, στο κρατητήριο, στη Μέρλιν, στη Μπουμπουλίνας,, στην Καισαριανή.
Οι εντονότερες αναγνώσεις/προσλήψεις/απολαύσεις ενός βιβλίου, και οι αντίστοιχες της συγγραφής ενός τεφτέρι, γίνανε μέσα στη μπίχλα, στο κακό,, στο μείνον ένα. Εάν ετούτο  ισχύει, λίγη μπιχλώδης ανθρώπινη παρουσία στο βιβλίο μου και στο τεφτέρι μου δε φτουρά· ίσα-ίσα: άνθρωπο μαρτυρά: τ” αχνάρι του επάνω στ” αχνάρι αυτού που το πρωτοπερπάτησε με γράμματα.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>