Του γερο-Ζώη το παραλήρημα

Είμαι φαλακρός· ντυμένος με τις πιτζάμες του νοσοκομείου· βρωμώ αρρώστια· έχω λίγες μέρες ακόμη.
Και σε ρωτώ, νέε και υγιή:

- Πώς είναι να “σαι σίγουρος για το αύριο, το πολυπόθητο εκείνο αύριο που εγώ δε θ” αντικρίζω αυτόν τον ήλιο π” όλο βρίζεις και ποτέ σου δεν κοιτάς;
– Πώς είναι, υγιή, να τραγουδάς με ξέγνοια σαν θα “χω πια τα ισχνά λαρύγγια και πνευμόνια μ” αποθέσει στο μάρμαρο;
Πώς είναι να ξοδιάζεις το λαγήνι του χρόνου σε καφετέρια, γήπεδα και κομπιούτερ;

Μη με φοβάσαι (σ” αποπήρα κι εγώ ο δόλιος)· κάτσε για λίγο πλάι μου να σου πω. Έτσι μπράβο· νάσαι καλά· κάθησε να σου πω το βιος μου (εσύ μετά “πό δω θα πας να δεις τους φίλους σου, το ταίρι σου, τα νιάτα· κι εγώ θα μείνω εδώ με τον αναπνευστήρα μου να μετράω στους παλμούς του δέκα στερνά δευτερόλεπτα). Άκου με:

Είμαι γέρος· όνομα δεν έχω. Λέγε με «γέρο» (τόσο καιρό με λες «γέρο» που πλέον το “μαθα το παρανόμι μου). Κάποτε με λέγανε Ζώη,, μα τί σημασία έχουν τώρα όλ” αυτά;

Δεν μπορώ να κουνήσω – είμαι στο καροτσάκι
Δεν μπορώ να φάω – με ταΐζουνε
Δεν μπορώ ν” αυτεξυπηρετηθώ – με βοηθάνε
Δεν μπορώ ν” ακούσω – μου φωνάζουνε
Δεν μπορώ να δω – γυαλιά φορώ
Δεν μπορώ ν” αναπνεύσω – ασθμαίνω
Τρώω χάπια, πίνω σορόπια, κάμω ενέσεις· – «χημική δίαιτα»
Δεν τρώω αλάθια, κρέας, ζάχαρες, ψωμί και λάδι· μόνο σούπες
Και δεν μπορώ πολύ να μιλήσω· μόνον όσο μου φτάνει να μην κουραστώ.

Μα θέλω να σου μιλήσω, νέε· και θα σου μιλήσω. : Τώρα. : Τώρα που βλέπω ότι δε θα “μαι σε λίγο καιρό εδώ να στα πω, θα στα πω· πρέπει να στα πω· και πρέπει να μ” ακούσεις· για το δικό σου καλό.

Κάθισε δίπλα μου (μη με φοβάσαι, μη με βαριέσαι)· έχω ανάγκη την παρουσία σου, τη ζωή σου – αυτή που μου θυμίζει κι εμένανε πως ζω ή πως ζούσα κάποτε. Και δεν έχω άλλο να σου δώσω παρά γνώση· Και είναι κι αυτής λίγος της ο καιρός· τόσος δα. Σε λίγο καιρό δεν θα χαίρομαι το καλημέρισμα τσ” αυγής, μήδε και τη μελαγχολία και τη συγκατάβαση του σούρουπου. Δε θα ξαναμυρίσω το χεινοπωρινό κοκκινόχωμα, μήδε θα ξαναδακρύσω σε τραγούδι, μήδε θ” αργοσφυρίξω το σκοπό μου στο σεργιάνι. (Ω… νιώθω πως σε κουράζω. Μα θέλω να σε κουράσω· αυτό πάναπεί πως ο λόγος μου είναι γιομάτος κίνηση· – και η κίνηση κουράζει. Κάθισ” εδώ και άκου με· με το καλό ή με το στανιό).

Δε θα ξαναχαρώ, που λες, το τιτίβισμα του σπουργίτη – τονε θυμάσαι; Ήσουν μικρός κάποτε· μπα κιόλα να το ξέχασες;..
Δε θα χαρώ εγγόνια να μου πασπατεύουνε μούρη και νοικοκυριό, ή κείνα τα παιδιά που με καρδιά και φτέρνα ανέθρεψα και νιώθω ήρως κι ευτυχής πως τώρα είν” εκεί που “ναι.

Σε λίγο καιρό εσείς θα με κλαίτε: θα σας λείψω για λίγο καιρό ως να με ξεπεράσετε ή με ξεχάσετε. Έτσ” είν η ζωη: μπροστά προχωρεί. Μα δε σου ζητώ, νέε μου, να με θυμάσαι· μόνον μ” αυτήνε την κουβέντα να γιομίσεις τη θερμοφόρα την καρδιά σου, να την έχεις να σε ζεσταίνει όταν θα λες πως δεν έχει αξία καμιά η ζωή.

Η ζωή δεν είναι εμπρός μας: είναι εντός μας. Κι είναι μια φλόγα που όσο τη φροντίζεις τόσο θα ζεις. Άμα σου σβήσει, δεν έχει σημασία αν θα “σαι είκοσι, σαράντα, εξήντα: απλώς δεν ζεις· μόνον υπάρχεις, κινείσαι· μα δεν ζεις.
Η ζωή βρίσκεται στη χαρά· και η χαρά είν” η ζωή. Όπου ζωή είν” η φύση, τα παιδιά, η φιλία, η οικογένεια, ο έρως. Να είσαι πάντα ό,που αγαπάς και σ” αγαπούν και δε θα χάσεις.
Μη σκιάζεσαι το μέλλον: θα “ρθει ούτως ή άλλως, και δε θέλει μόνο προετοιμασία· πάντα αισιοδοξία, αγάπη και ζωηράδα να έχεις και καλά θα πάει το μέλλον.
Να μη φοβάσαι· πρώτος να μπαίνεις στη μάχη σαν είναι να σώσεις αυτό που αξίζει· και τελευταίος να φεύγεις αν το έσωσες. Και άμα χρειαστεί να θυσιαστείς για κείνο που έχει την αγάπη, για κείνο π” αξίζει, τότε κάμε το. Να μη λιγοψυχάς ποτέ σου· η καρδιά περιφρονεί σαν τη μικραίνεις (και περιγελά αν την παρακινδυνεύεις σα φουσκωτός γιάννος). Να την κρατάς σταθερή· έτσι μεγαλώνει. Μην υποχωρείς ποτέ: βγάζε τα δόντια σου όξω και ούρλιαζε· μα μη ρισκάρεις και να σε απομονώσουν. Και μη σιωπήσεις· μη σταματήσεις ποτέ το χορό της καρδιάς και του σώματός. Να μη σε καθησυχάσει κανείς, αετέ μου. Να “χεις μια σπιθαμή μυαλό στην καρδιά και μιαν οργιά καρδιά στο μυαλό.
Να μην τσακώνεσαι για λάθη: θεούς, δαιμόνους, ομάδες, κόμματα, ιδεολογίες. Και άμα σε κάτι δε συμφωνείς και δεν καταφέρνεις, παίρνε δρόμο. Όπου σ” αρέσει σίμωνε κι όπου χαλιέσαι φεύγα. Ποτέ μην κοροϊδέψεις στα κρυφά ή φανερά την άλλην άποψη. Ποτέ μην κοροϊδέψεις αυτόν που δεν ξέρει: ή μάθε τόν, ή άσε τον στην ησυχία του. Διότι δεν είναι το παν η γνώση μα η αγάπη. Κι εκείνος π” αγαπά μα δεν κατέχει είν” αξιότερος εκείνου που κατέχει μα δεν αγαπά.
Να αγαπάς τους πιότερους δυνατόν και να μισείς τους ελάχιστους εφικτόν· όταν μισείς, του εχθρού σου δίνεις δύναμη, και κάτι τέτοιο δεν το θες.
Να αγαπάς τα παιδιά, τη φύση, τις τέχνες, τη γνώση· να μαθαίνεις, όσο αντέχεις να μαθαίνεις καινούργια πράγματα· να τα κρίνεις, κι εκείνα κι αυτούς που σου τα λένε, και να σχηματίζεις την άποψη που θα φέρει τη τζίφρα σου – όχι ότι σημαίνει κάτι η τζίφρα – λέμε τώρα. Μην αρνηθείς ποτέ τη χάση του ερωτηματικού, μήδε την φέξη του θαυμαστικού.
Και να μη βάνεις το κέρδος στο νου σου· ένα παιχνίδι είναι κι αυτό για να ξεχνάμε τα σοβαρότερα, δηλαδή τα χαρούμενα, που το βάρος τους στην αρχή τρομάζει για να σου ανταποδώσει ευθύς αμέσως.
Και που και που να προσεύχεσαι· με όλη τη δύναμη της ψυχής σου. Και άμα δεν σ” ακούει ο Θιος, να μην του κακονιώθεις· να τον πιστεύεις, γιατί υπάρχει. Έτσι, χωρίς αποδείξεις και λοιπά.
Και να μη στεναχωράσαι υπερβολικώς που θα φύγουνε όσοι αγαπάς και σ” αγαπούν: όλοι ερχόμαστε και φεύγουμε. Όσο μπορούμε όμως να ενωθούμε, να γίνουμε μια μεγάλη Αγάπη. Ναι, Αγάπη, ετούτη η βαριά και τεράστια λέξη που η καρδιά δύσκολα χωρά να σηκώνει: αυτή “ναι η λέξη που κάνει τα θαύματα. Να μην την αποφεύγεις· κυνήγα τη. Να την κερνάς και να τη δέχεσαι. Γιατί όλα γίνονται δεύτερα στη φέξη της και τελευταία στη χάση της.
Και να μη βιάζεσαι: ν” αφήνεις το χρόνο να αναπνέει στα μέσα σου.

Δεν έχω πολλά να σου πω ακόμα, μα δε βαστώ, κιόλας.
Σ” ευχαριστώ που με άκουσες. Ελπίζω σκιας τα μισά να ζεστάνουνε την καρδιά σου σαν θα τα χρειαστείς.

Σε λίγο καιρό δε θα “μαι εδώ να χαρώ τη νιότη σου, τη συντροφιά και την αγάπη σου· μα θα “ναι τα λόγια μου κι είναι το ίδιο. Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις, που έλεγε κι ο Μπουσκάλιας στο βιβλίο· κι ετούτο φτάνει.

Την ευχή μου νά “χεις.

Σ” αγαπώ, μα δεν σ” αποχαιρετώ· γιατί τα λόγια μου θα σε καλημερίσουν όποτε τα χρειαστείς.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>