Το δάκρυ του γέροντα

Το-δάκρυ-του-γέροντα-1Το-δάκρυ-του-γέροντα-2

Έφυγαν χρόνια και ο χρόνος τον σημάδεψε
πάνω σε χιόνια και κορφές, και τον τυράννησε·
δέκα κουδούνια μια ζωή και μια φλογέρα
μέσα σε ήλιο και βροχή, νύχτα και μέρα·

το ψωμοτύρι, το φλασκί και το δισάκι
κάναν παρέα στον καημό και στο μεράκι·
στα δύο του χέρια και στους ώμους του μια βέργα
κάθε που χάραζε για της ζωής τα έργα·

κι Ήλιοι περνάγαν και Φεγγάρια από τότε
και η ζωή χαμογελούσε πότε-πότε
κι αυτός της γέλαγε κρυφά μεσ” απ’ τα γένια
και την πονούσε σαν μονάκριβη γαρδένια.

Έπεφτε η μέρα και σαν έπιανε βραδάκι
καθόταν πάνω εκεί στο Βράχο σαν παιδάκι
για ν’ αγκαλιάσει με τα μάτια του τ’ αστέρια·
όσα θα πέφτανε να μάζευε στα χέρια·

έφτιαχνε ένα φυλαχτό για την κερά του
που τόσα χρόνια είχε μέσα στην καρδιά του,
κι ήθελε ακόμα έν” αστέρι να μαζέψει
ευτυχισμένος τη ζωή να ξεπεζέψει·

μα το αστέρι δεν εφάνη, κ’ η ψυχή του
μ’ ένα λυγμό μισεύγει την αναπνοή του·
και σαν κυλούσε το στερνό του εκείνο δάκρυ
εν’ άστρο έπεφτε στ’ ορίζοντα την άκρη·

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>