Στο στέμμα του κουμπάσου

Βουβό λουλούδι κι όμορφο που λείπει τ’ άρωμά σου,
στα νέφελα του λογισμού κοιμήθηκες κι απόψε..
Έστρωσες στο κρεβάτι σου το δάκρυ προσκεφάλι·
και μιαν ευχή πριν κοιμηθείς ψιθύρισες στα κρίνα.

Ο πιο αληθής Πινόκιο ετούτου του θιάσου,
μιλάς στην ξύλινη καρδιά κι αυτή σου λέει «Κόψε..
Κόψε της μοίρας το σκοινί σ’ αυτό το καρναβάλι·
να πέσει η λάμια να χαθεί, και μισερός ξεκίνα».

Σαν κάτι να σε σκούντηξε στο υπνοκελάηδισμά σου,
και ένα φίδι δουλικό ακούς που λέει «Σπρώξε..
Σπρώξε το φλάσκι της ζωής στο μαύρο μου τσουβάλι·
και θα σου δώσω της φωτιάς την πιο χρυσή ακτίνα».

Σε βρήκε το ξημέρωμα στο στέμμα του κουμπάσου,
τον τελευταίο κύκλο σου χαράζεις με τις λόγχες..
Ένα σκοινί εδίχασες, του πήρες το κεφάλι·
αθάνατος και μισερός κλείνεις την γκιλοτίνα.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>