ΙΕΚ Μουσικοτεχνολογίας; Όχι, ευχαριστώ.

Θέλεις να γίνεις Μουσικοτεχνολόγος ε; συνέχισε να διαβάζεις.

Νά σου πω: φαντάρος έχεις πάει; όχι; Αν όχι, τρέχα πρώτα φαντάρος. Για να μην γραφτείς στη σχολή μόνο και μόνο για την αναβολή. Επίσης για να σιγουρευτείς πως όταν απολυθείς θα έχεις την ίδια λόξα για Μουσική Τεχνολογία όπως και πριν πας φαντάρος. Είναι πολλοί οι «αλεξιπτωτιστές» του χώρου, βλέπεις. Αν λοιπόν έχεις πάει φαντάρος τότε ναι, γράψου στη σχολή.

Ή μήπως όχι;

Γιατί θέλεις να γίνεις Μουσικοτεχνολόγος; Έχεις υπόψιν σου τι σημαίνει ο όρος Μουσική Τεχνολογία; ότι ο όρος «Μουσική» συνεπάγεται έστω και μια ελάχιστη γνώση κι ενδιαφέρον για το αισθητικό, τεχνικό και επιστημονικό υπόβαθρο της τέχνης της Μουσικής; ότι η λέξη «Τεχνολογία» συνεπάγεται έστω και μια ελάχιστη γνώση κι ενδιαφέρον για τις Φυσικές Επιστήμες; Έχεις υπόψιν σου-

– Και τί σημαίνει αυτό ρε φίλε;…

Σημαίνει ότι έχεις μια τέχνη με κάποιο σημαντικό επιστημονικό υπόβαθρο, και μια επιστήμη με καμπόσα παρακλάδια. Με απλά λόγια, ρε παιδί μου: τό “χεις με τις παρτιτούρες; τους φυσικομαθηματικούς τύπους; τον προγραμματισμό; τα ρεύματα; την ορολογία κλπ κλπ; Άμα ναι, τράβα μπρος και μη σε μέλει· αν όχι, κάτσε στ” αυγά σου: διότι ακόμα και στις μετριότατες Μουσικοτεχνολογικές σχολές της Ελλάδας (μιλάμε για μεταδευτεροβάθμια, για ΙΕΚ έτσι; όχι για ΤΕΙ κλπ), ακόμα και σ” αυτές τις σχολές κάποια στιγμή θα σου τσαμπουνίσουν για παρτιτούρα, και προγραμματισμό και τύπους κι εξισώσεις· είσαι μέσα;

Και πες ρε παιδάκι μου ότι τα γουστάρεις όλ” αυτά, είσαι και λίγο σπασικλάκι και μερακλής· πάσο. Επιμένεις ακόμα να τα σκάσεις σε ΙΕΚ Μουσικοτεχνολογίας; Συνέχισε να διαβάζεις.

Μα πες μου τώρα: γιατί θέλεις να γίνεις Μουσικοτεχνολόγος; Υποθέτω ότι μάλλον το “χεις μπερδέψει με το Δισκογραφικός Παραγωγός που είναι άλλου παπά ευαγγέλιο· δηλαδή, κατά πάσα πιθανότητα, έχεις στο «home studio» σου μια ακριβή και «γαμάτη» κάρτα ήχου (Firewire φυσικά, απ” αυτή που είχε και στο χωριό σου), με πολλές εισόδους (ασχέτως που ούτε τη μία δεν ξέρεις να αξιοποιήσεις), πολλές εξόδους (ασχέτως που μόνο μόνιτορ και ακουστικά δουλεύεις), και αρκετά κουμπάκια, λαμπάκια και ενδείξεις που ούτε που σε νοιάζει τι ακριβώς κάνουν. Επίσης έχεις ακριβά και «γαμάτα», «νεκρά» ενεργά μόνιτορ (οκτάϊντσα παρακαλώ…). Επίσης έχεις «ακριβά» και «γαμάτα» και «νεκρά» ακουστικά. Επίσης έχεις ακριβό και «γαμάτο» μικρόφωνο (πυκνωτικό παρακαλώ…). Επίσης πανάκριβα «επιχρυσωμένα» καλώδια «που έχουν πολύ καλό ήχο» ασχέτως το αν δεν μπορείς ν” αντιληφθείς τη διαφορά από τα φτηνά. Και όλο αυτό το χιλιάευρω (και βάλε) που σε χαρτζιλίκωσε ο μπαμπάς/παππούς/νονός/θείος, το “χεις συνδέσει σ” έναν υπολογιστή με σούπερ-ντούπερ-ουάου επεξεργαστή, μνήμη, με υπεραθόρυβο τροφοδοτικό και λαμπάκια διαστημόπλοιου. Και ο οποίος έχει ένα σωρό ιούς, σπασμένα προγράμματα που εγκαταστήθηκαν όπως να “ναι. Και όπου έχεις περάσει σπασμένο Cubase που στο «σέταρε» ένας φίλος σου και σου “δειξε και μερικά βασικά πραματάκια και μετά σε άφησε στο έλεος της τύχης σου. Σε ελάχιστο καιρό, με σπασμένες και κλεμμένες λούπες, έχεις «ηχογραφήσει» κάτι σαν hip-hop ή ροκ, όπου τραγουδάς εσύ, ο κολλητός κι η γκόμενά σου, και λέτε πόσο γαμάτοι είσαστε κλπ. Η ηχογράφηση ανέβηκε στο ίντερνετ, τα γκομενάκια και οι φίλοι τράβαγανε like και σχόλια και πόσο συγκινηθήκανε. Και νά σου: την ψώνισε ο δικός σου και είπε να πάει στη σχολή Μουσικοτεχνολογίας να γίνει Dr Dre…

Άμα ανήκεις στην παραπάνω υπερσυνηθισμένη κατηγορία παραπλανημένων μαλακιστηριών, τότε σε παρακαλώ μη μπας σε σχολή Μουσικοτεχνολογίας διότι δεν πρόκειται ν” αφήσεις να κάνει μάθημα κανένας από τους ελάχιστους συμμαθητές σου που δεν θα “ναι σαν τα μούτρα σου και που όντως θα θέλει να μάθει κάτι.
Πες όμως ότι είσαι ένας φιλότιμος άνθρωπος, που αγαπάει τη μουσική και τον ήχο, και που θέλει να γνωρίσει παραπάνω πράματα για την (πραγματικά) υπέροχη τεχνοεπιστήμη της Μουσικής Τεχνολογίας. Νά σου πω: έχεις ρωτήσει γνωστούς σου που έχουν πάει; έχεις ψάξει στα ελληνικά ιντερνετικά φόρουμ για συζητήσεις επάνω στα ΙΕΚ Μουσικοτεχνολογίας (διότι για ΙΕΚ μιλάμε τόσην ώρα); Εάν δεν το “χεις κάνει κάνε το, και αμέσως μετά επέστρεψε σ” αυτό το άρθρο. Εάν το έχεις κάνει, τότε συνέχισε να διαβάζεις. Διότι θα μιλήσω σαν απόφοιτος μιας τέτοιας, και μάλιστα ιδιωτικής (δήθεν καλύτερης) σχολής.

Ασχολούμαι με τη Μουσική 17 χρόνια, και με τη Μουσική Τεχνολογία (ηχογραφήσεις, μίξεις, προγραμματισμός κλπ) εδώ και τουλάχιστον 10. Όταν λέω «ασχολούμαι» δεν εννοώ μόνον να τα κάνω αυτά τα πράγματα, αλλά να τα μελετάω με πείσμα ψυχοπαθή, να διαβάζω για κείνα στο ίντερνετ και στα βιβλία ολημερίς κι οληνυχτίς, να συζητάω με ανθρώπους του χώρου επί μακρόν, να στοχάζομαι, ν” αναρωτιέμαι και να πειραματίζομαι για χρόνια μ” αυτά τα πράγματα. Κάποια στιγμή λοιπόν αποφάσισα να μάθω, λέει, περισσότερα πράγματα, και να πάρω και κάνα πτυχίο που ίσως και να μου άνοιγε καμία πόρτα ευκολότερα για το πάθος μου, τη Μουσική Τεχνολογία. Πήγα λοιπόν να ψάξω σε 2-3 απ” τις πασίγνωστες σχολές.

Σ” εκείνη που κατέληξα, με υποδέχτηκε μία κυρία όλο χαμόγελο και κατανόηση, η οποία και μου περιέγραψε τα οφέλη από την εγγραφή μου στη σχολή. Ότι θα έχω, λέει, απεριόριστες ώρες να χρησιμοποιώ τα στούντιο της σχολής (όσο ποτέ μπήκες εσύ εκεί μέσα, άλλο τόσο που μπήκα κι εγώ…), ότι οι καθηγητές ενδιαφέρονται για τους μαθητές (όσο ενδιαφέρονται και για την αναβίωση της Μαλαισιανής Μπεκάτσας), θα μάθω, λέει, όλα τα διάσημα προγράμματα παραγωγής (όσο τα έμαθε κι ο παππούς μου), όλες τις γνωστές τεχνικές (μόνο για Τάε-Κβον-Ντο δεν μου “πε), ότι όλοι οι μαθητές βρίσκουνε δουλειά μετά τη σχολή (ακόμα την περιμένω αυτή τη δουλειά), ότι βρίσκουν, λέει, οι ίδιοι δουλειά στους μαθητές τους (κι αυτήν ακόμα την περιμένω), και μπόλικους ακόμα λαγούς με μεταξωτά φύκια για πετραχήλια. Πάσο, λέω εγώ. Μόνο που… ξέρετε… έτσι κι έτσι, δεν έχω τόσα λεφτά για τη σχολή. Προθυμοποιήθηκε λοιπόν η κυρία, και μου είπε πως μπορώ να γραφτώ κατευθείαν στο δεύτερο (και τελευταίο) έτος, αφού έχω, λέει, προϋπηρεσία και γνώση στο αντικείμενο, και να πληρώσω μόνο τον έναν αυτόν χρόνο. Απλώς, λέει, το πτυχίο μου θα το έπαιρνα κανονικά μετά από δύο χρόνια, δηλαδή ότι στο υπουργείο θα με δηλώνανε ως πρωτοετή και όχι ως δευτεροετή όπως θα “πρεπε. Μυστήρια μου φανήκαν όλ” αυτά, και το πόσο εύκολα μπορείς να κοροϊδέψεις το υπουργείο… Δεν με απασχολούσε όμως: πρόβλημά τους. Ένας χρόνος ήτανε, και 3.500 ευρώ που δεν μου περισσεύανε αλλά που είπα να τα επενδύσω «μπας και ξεστραβωθώ».
Μετά με παρέλαβε ο τότε υπεύθυνος τμήματος για να με «ξεναγήσει» στα στούντιο και τις αίθουσες. Φάνηκε από τότε η ψυχράδα και η αδιαφορία του, όμως την έκρυψε επιμελώς πίσω από μια καλοξυρισμένη τυπικότητα. Οι χώροι πεντακάθαροι, ψευτοανακαινισμένοι, τα μηχανήματα ψιλοκαινούργια και τεράστια, κονσολάρες, ηχειάρες, συνθεσαϊζερούκλες, μικροφωνάρες, ψευτοηχομονώσεις και δε συμμαζεύεται. Ο ιστός της αράχνης είναι, βλέπεις, όμορφος και καλοσχηματισμένος πριν να πέσει η μύγα.

Πάω λοιπόν και γράφομαι. Δεν μου “χανε πει βέβαια για τις έξτρα χρεώσεις τους, για εγγραφές, για εξέταστρα κτλ (και τα οποία εξέταστρα εάν δεν εξοφλούσες εγκαίρως καθώς και όλες τις προηγούμενές σου οφειλές, σε σταματάγανε στην πόρτα και δεν σ” αφήνανε να περάσεις). Ούτε μου είχανε πει πως δεν υπήρχε ΟΥΤΕ ΕΝΑ βιβλίο για να μου δώσουν: όλο το υλικό μας το δίνανε στο στικάκι μας και σε e-mail. Τεχνολογία, όχι μαλακίες… Και φιλική προς το περιβάλλον… Ασχέτως πως όλα τους τα διαφημιστικά κι ενημερωτικά φυλλάδια τα είχανε μια χαρά τυπωμένα, πολυσέλιδα, ιλουστρασιόν και μπόλικα-μπόλικα· οικολογική συνείδηση, όχι μαλακίες…

Οι καθηγητές ήτανε όλοι τους έμπειροι, καλοσπουδαγμένοι, με σπουδαία βιογραφικά, δουλειές, συνεργασίες κλπ. Από τους πέντε που μου έκαναν, οι δύο προσπαθούσανε όντως να κάνουν μάθημα· παρεμπιπτόντως ήτανε και γαμώ τα άτομα, αλλά τί να το κάνεις εν προκειμένω. Ο τρίτος (κι αυτός καλός ανθρωπάκος) προσπαθούσε μα δεν τον άφηναν οι συμμαθητές μου· μα ούτε και έκανε κάτι γι” αυτό· ψευτοεπιπλήξεις μόνο· ούτε και ερχότανε στο ελάχιστο προετοιμασμένος για μάθημα. Κάποια στιγμή, μάλιστα, τον βοήθησα εξηγώντας εγώ στους συμμαθητές το τι έλεγε, βγήκα στον πίνακα, έκανα για λίγο μάθημα στη θέση του. Με ενθάρρυνε ότι θα μπορούσα, λέει, να γίνω καλός καθηγητής· τουλάχιστον αυτός με ενθάρρυνε και σε κάτι… Ο τέταρτος μας έδειχνε κάποια σημαντικά πράγματα, αλλά και αρκετές φορές απλώς καθόμασταν να βλέπουμε μερικά «σχετικά» βιντεάκια στο Youtube (έτσι, για ν” ανοίξει το μάτι πρωί-πρωί…), μας έδινε δυο-τρεις «οδηγίες» και μας έβαζε άσκηση. Στην οποία επιβράβευε ό,τι πιο άρπα-κόλλα του δίνανε οι μαθητές για να βγάλουν την υποχρέωση, και από την άλλη αποθάρρυνε σκαιά τις φιλότιμες ασκήσεις, εκείνες που έγιναν με σπάσιμο κεφαλιού και κόπο (όπως οι δικές μου, καλή ώρα) και με αρκετά αποδοκιμαστικό τρόπο. Νά “σαι καλά, δάσκαλε… Ο πέμπτος ήρθε προς το τέλος της χρονιάς και ούτε και ήξερε κι ο ίδιος τι να μας διδάξει: μας έδειχνε δήθεν μερικά πράματα στην κονσόλα, έγραφε και κάνα τύπο στον πίνακα· και μετά βαθμολογούσε χαμηλά αυτούς ακριβώς τους μαθητές που δεν δίδαξε ποτέ.

Πέραν τούτου, υποτίθεται πως είχαμε, λέει, απεριόριστο studio time, δηλαδή το να χρησιμοποιούμε τα διάφορα στούντιο της σχολής για να κάνουμε τις ασκήσεις μας όσοι δεν μπορούσαμε να τις κάνουμε σπίτι: ανάθεμα κι αν μπήκα στο σύνολο 4 ώρες. Και όχι σε όλα τα στούντιο: μονάχα σε ένα, στο «MIDI room», και το οποίο για κάποιο λόγο ήταν συνέχεια πιασμένο. Ωραία σχολή, συνεπής· να τη χαίρεστε.
Επίσης δεν σου είπα πως κάποια στιγμή την ώρα ενός μαθήματος έπεσε στα κεφάλια μας ηχομωνοτικό πάνελ απ” το ταβάνι. Ωραία σχολή, φροντισμένη· να τη χαίρεστε.

Στις εξετάσεις κάθε «εξαμήνου» οι καθηγητές τις βγάζαν με το τσιγκέλι τις απαντήσεις από τους μαθητές (τους αφήνω τελευταίους αυτούς και καλύτερους, συνέχισε να διαβάζεις)· αλλά και να μην απαντάγανε, πάντα παίρνανε βαθμό άνω του μετρίου: μην δυσαρεστηθεί ο μπαμπάκας που πληρώνει και δεν ξαναπληρώσει. Και δεκάδες απουσίες άγραφτες, μην πάλι δυσαρεστηθεί ο μπαμπάς που ο κόπανος ο γιος του δεν πατάει ποτέ στη σχολή παρά μόνο για καφέ. Εγώ που πήγαινα διαβασμένος στις εξετάσεις και που ενώ έφερνα πάντα ασκήσεις έπαιρνα λίγο καλύτερους βαθμούς από τα στουρνάρια, μάλλον μαλάκας θά ήμουνα· εγώ που ελάχιστες απουσίες έκανα ακριβώς για να ξεστραβωθώ και να μην έχω πολλές απουσίες, μάλλον μαλάκας θά ήμουνα.
Και κάποιες ελάχιστες φορές, μάς έφερναν για να μας μιλήσει σε κάποιο καλογυαλισμένο αμφιθέατρο κάποιος «φτασμένος» πρώην μαθητής της σχολής ή κάποιος διαπρεπής παραγωγός, και ο οποίος παρεμπιπτόντως έλεγε να διαφημίσει και τη δισκογραφική του, να βλογήσει τα γένια του και να εντυπωσίασει το έκθαμβο και ψαρωμένο δεκαοχτάχρονο κοινό των ευέλπιδων Μουσικοτεχνολόγων.

Αφού περιέγραψα κάπως τη σχολή και τους καθηγητές της, πάμε τώρα στα ελπιδοφόρα νιάτα, στους συμμαθητές μου.

Οι περισσότεροι ήταν δεκαοχτάχρονα πιτσιρίκια που θέλαν αναβολή από το στρατό μην τους ξεβάψει το μανό. Οι περισσότεροι είχανε κάποιον «γαμάτο» εξοπλισμό και κάποια «γαμάτα» σπασμένα προγράμματα. Όλη τη χρονιά ανάθεμα κι αν άκουσα έναν τους να μιλάει για μουσική, να σκέφτεται για μουσική, για μελωδίες, αρμονίες, ρυθμό, ενορχήστρωση, στίχο και τα τοιούτα. Οι συζητήσεις τους όταν δεν ήταν για γκόμενες και για συναυλίες ήτανε για το πόσο «γαμάτη» είναι η τάδε κάρτα ήχου με τις πολλές εισόδους κι εξόδους, για το πόσο «γαμάτα» ήταν τα τάδε ηχεία, για το πόσο «γαμάτη» ήταν η τάδε σπασμένη σουίτα από plugin που κατεβάσαν από τα τορεντάδικα και που ανάθεμα κι αν τη δουλέψανε σε κάτι παραπάνω απ” τα preset.

Η τάξη είχε χωριστεί στα δύο ήδη από την πρώτη χρονιά την οποία εγώ δεν παρακολούθησα: στ” αριστερά θρανία οι πουθενάδες που ερχότανε στη σχολή με ύφος δέκα ηχοληπτών και πίνανε δυο-τρεις ώρες το καφεδάκι τους στο κυλικείο πριν μπουν για «μάθημα». Και όταν θα μπαίνανε θα κάνανε συνεχώς θλιβερή φασαρία ή ηλίθιες ερωτήσεις, όταν έκαναν πως παρακολουθούσαν· και σπανίως έφερναν ασκήσεις ή θυμόταν ν” απαντήσουν σ” ερώτηση. Στα τέτοια τους κι ο δάσκαλος, στ” αποτέτοια τους κι η δεξιά πτέρυγα όπου μαζευόμασταν οι φιλότιμοι για να μάθουμε, ν” ακούσουμε, να κάνουμε καμία άσκηση. Όχι πως η δεξιά πτέρυγα τα πήγαινε και πολύ καλύτερα απ” την αριστερή, αλλά τουλάχιστον δεν έκανε φασαρία ή πολλές ηλίθιες ερωτήσεις. Οι δάσκαλοι αντιπαρέρχονταν (για να το πω κομψά…) τη φασαρία, δεν τα μαλώνανε «τα παιδιά», και μονάχα για τους τύπους τους λέγανε και καμιά κουβέντα. Κάποια συγκεκριμένη φορά. ένας δάσκαλος έκανε παρατήρηση σε «συμμαθητή» να βγάλει το φραπέ του από την τάξη. Ο συμμαθητής βαριότανε και τελικά έβαλε το δάσκαλο να πετάξει τον καφέ… Κλείνοντας την ενότητα για τους συμμαθητές, οφείλω να πω ότι ανάμεσα στην πλειοψηφία των γαϊδουριών ή μετρίων, υπήρχαν και κάποια διαμαντάκια, λίγα, που αντιμετωπίζανε τον εαυτό τους ως άνθρωπο και όχι ως ζώο.

Συνοψίζοντας, η σχολή έταζε λαγούς με πετραχήλια, οι μισοί δάσκαλοι ερχόταν σχεδόν απροετοίμαστοι και δίχως πολλή διάθεση να διδάξουνε ή να συνετίσουνε κάποιους μαθητές που ούτε καν υπόβαθρο είχαν ούτε κι ενδιαφέρον παρά το νου τους στην κοπάνα και το τζέρτζελο. Σε τέτοια σχολή πήγα κι έμπλεξα. Και πώς ξέμπλεξα;

Όταν πήγα ήμουνα ήδη μεγάλος, εικοσιεννιά χρονών, δίχως καμία διάθεση για παιχνιδάκια, και ένα παραπάνω σε αντικείμενο που αγαπάω με πάθος, και ένα παραπάνω όταν ακριβοπλήρωνα αυτή τη σχολή με λεφτά που δεν είχα, και για να τα τρώνε άνθρωποι που αδιαφορούσαν να κάνουν τη δουλειά για την οποία καλοπληρωνόταν. Οπότε μπήκα λοιπόν κατευθείαν σε θέση μάχης: δεν θα άφηνα κανέναν συμμαθητή να κάνει φασαρία την ώρα που εγώ ήθελα να μάθω, δεν θα άφηνα κανένα καθηγητή να μην εξηγήσει ικανοποιητικά εκείνο που ρώτησα ή να διδάξει λάθος πράγματα (συνέβη καί αυτό), δεν θα άφηνα κανέναν καθηγητή να με αποθαρρύνει σκαιά δίχως να τον αποστομώσω, δεν θα άφηνα κανέναν γραμματέα, υπεύθυνο τμήματος, στούντιο κλπ να καταπατήσει τα ό,ποια δικαιώματά μου στη σχολή. Και έτσι κι έγινε.
Στην τάξη λοιπόν μέσα, έπρεπε κάθε λίγο και λιγάκι να τσακώνομαι με την πτέρυγα με τους κουμπούρες μπας και το βουλώσουν και κάνω μάθημα. Έπρεπε συγχρόνως να διορθώνω τους καθηγητές μου (οι οποίοι κάποιες φορές την ώρα που παρέδιδαν με κοίταγαν με φόβο μην και τους διορθώσω), να βγάζω ο ίδιος με το τσιγκέλι τις απαντήσεις που έπρεπε να μου δώσουν όταν τους ρώταγα κάτι ή αν το άφηναν ανεπεξήγητο. Και τον καθηγητή που με αποθάρρυνε σκαιά σε κάθε άσκησή μου, του την είπα κάποια στιγμή κόσμια και στα ίσα εντός της τάξης· την επόμενη Εβδομάδα μας ανακοίνωσε ότι θ” αφήσει το τμήμα μας, λέει, και ότι θα μας πάρει άλλος καθηγητής, διότι, λέει, εμείς δεν ενδιαφερόμαστε για το μάθημα και δεν τον σεβόμαστε. Η αναφορά του, βέβαια, φωτογράφιζ” εμένα. Για να μην τον φέρνω σε δύσκολη θέση και «πληγώσω» τον εγωισμό του, από μόνος μου τού έστειλα e-mail όπου του απολογούμουν για τη συμπεριφορά μου, κι ας μην τον προσέβαλα!· τελικά συνέχισε μαζί μας· ποιός; εκείνος που τον πλήρωνα και δεν με δίδασκε, και που με αποθάρρυνε δίχως κανένα λόγο. Και έπρεπε την ίδια στιγμή να τσακώνομαι με τους «υπευθύνους» μπας και μου δώσουν καμία ώρα στούντιο να κάνω την άσκησή μου.

Όλο αυτό πέρασα για δύο «εξάμηνα», με πολύ κόπο και θάρρος, με το να ξυπνάω πρωί-πρώι να κάνω μπάνιο για να μην βρωμάω μέσα στην τάξη σαν τους περισσότερους συμμαθητές μου, να υφίσταμαι το αθηναϊκό  κυκλοφοριακό για να είμαι στην ώρα στην τάξη μου, να μην βρίσκω να παρκάρω και να μου παίρνουνε πινακίδες, να είμαι ο μόνος που κράταγε σημειώσεις, που έψαχνε περαιτέρω στο ίντερνετ για όλ” αυτά που μου «διδάσκανε» μπας και μάθω λίγο κάτι παραπάνω, που έκανε τις ασκήσεις του με πάθος και μονομανία μα όσο το επέτρεπαν οι εν λόγω συνθήκες και ο φτωχός εξοπλισμός μου ή το «απεριόριστο studio time», την ώρα που έπρεπε τσακωθώ με τμηματάρχες, γραμματείς και φαρισαίους. καθηγητές και συμμαθητές για να πάρω τελικά ένα χαρτί (για να το πω κομψά) που δεν αξίζει τίποτα σε μια αγορά εργασίας που (εύλογα) δεν ενδιαφέρεται για χαρτιά αλλά μόνο για προϋπηρεσία, και για να μην βρω τελικά καμιά δουλειά από την ίδια τη σχολή, από εκείνη που οποία υπόσχεται διευκόλυνση στην εύρεσης εργασίας μέσω του «Γραφείου Σταδιοδρομίας» της.

Στο τέλος της χρονιάς μας είπανε, λέει, να κάνουμε και «Πιστοποίηση» του «πτυχίου» (της βεβαίωσης σπουδών δηλαδή). Παρά το ότι δεν είχα τα εκατό πόσα ευρώ να τα σκάσω για «Πιστοποίηση», εγώ ενδιαφερόμουν και ζήτησα την ύλη. Με άκρα μυστικότητα μου την έδωσε ο τότε τμηματάρχης, προειδοποιώντας με να μην την δώσω σε κανέναν συμμαθητή μου! Εννοείται, βέβαια, πως εγώ πλήρωσα τα εκατό, αν θυμάμαι καλά, φωτοαντίγραφα της ύλης. Και έπεσ” από τα σύννεφα: η ύλη της Πιστοποίησης δεν είχε ΚΑΜΙΑ μα καμία σχέση με όσα μας διδάσκανε τόσο καιρό, κάποιες απαντήσεις δε ήτανε σχεδόν πανεπιστημιακού επιπέδου και πιάναν μέχρι ως κι ολόκληρη σελίδα. Όσο διδάχτηκες εσύ δωδεκαφθογγισμό, ατονικότητα, ψυχοακουστική κτλ στη σχολή σου, άλλο τόσο τα διδάχτηκα κι εγώ… Μακάρι όμως όλη η ύλη της χρονιάς να ήτανε βασισμένη σ” ετούτη την Πιστοποίηση: τότε θα άξιζε τα λεφτά της αυτή η σχολή. Παπάρια (για να το πω κομψά): αυτά που (υποτίθεται ότι) μάθαμε -και με τον τρόπο που τα «μάθαμε»- μετά βίας και ξεπερνάνε εκείνα που ήδη γνωρίζει ο μέσος πρωτόπειρος ιδιοκτήτης home-studio. Μεταλυκειακή εκπαίδευση; Όχι: μεταπρωτοβάθμια. Α, δε σου είπα: αν δεν περάσεις την πιστοποίηση, ξαναπληρώνεις για να δώσεις άλλο ένα κατοστάρικο (ή όσο είναι) και περιμένεις άλλους έξι μήνες μέχρι να δεήσουν οι εξεταστές.
Προς το τέλος της χρονιάς, επίσης, μάς ήρθε κάποιος υπεύθυνος για να μας πείσει, λέει, να κάνουμε Bachelor. Μας διαβεβαίωσε ότι στο Bachelor (κοντά στα 6.000 ευρώ για έναν και μόνο χρόνο…) το επίπεδο διδασκαλίας δεν έχει καμία σχέση μ” εκείνο της σχολής, μας είπε πάλι τα κλασικά για απεριόριστο studio time, ότι η σχολή συνεργάζεται με αγγλικό κολλέγιο/πανεπιστήμιο/δεν ξέρω τι για το Bachelor, ότι το πτυχίο αυτό μετράει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ στην αγορά εργασίας, και πως ακόμα και στην ίδια αυτή τη σχολή θα μπορούσαμε έπειτα να διδάξουμε, και ένα σωρό άλλα μαρκετίστικα για να μας ψήσει να πληρώσουμε το εξαχίλιαρο. Εννοείται πως ούτε καν ενδιαφέρθηκα, και πως άμα δεν τον ρωτούσα συγκεκριμένα πράγματα, ούτε εγώ ούτ” οι συμμαθητές μου θα περνάνε πιο ολοκληρωμένη εικόνα.
Μετά από έναν χρόνο ξανασυνάντησα συμμαθητή μου που είχε επιλέξει να προχωρήσει τότε στο Bachelor· επιβεβαιώθηκα: τα ίδια ακριβώς κι εκεί, η ίδια αδιαφορία, οι ασκήσεις μέτριες, το πτυχίο αδιάφορο.

Άμα τα διαβασες όλ” αυτά και επιμένεις ακόμα, είσαι άξιος της μοίρας σου: θα πληρώσεις πολλά για να μη μάθεις τίποτα, το χαρτί δεν θ” αξίζει, και ούτε πρόκειται εύκολα να το πιστοποιήσεις αφού δεν έχουν καμία σχέση αυτά που θα «διδαχθείς» μ” αυτά που θα πιστοποιήσεις. Δουλειά δεν θα βρεις στην ούτως ή άλλως συρρικνωμένη εδώ και χρόνια αγορά εργασίας του αντικειμένου· αντίθετα, έτσι και είσαι φιλότιμος θ” αποθαρρυνθείς από την πρώτη-πρώτη μέρα. Εάν πάλι την ψάχνεις για τα δημόσια ΙΕΚ, τότε πάρε όλο το άρθρο, πολλαπλασίασε την αχρηστία επί δέκα, και είσαι μέσα.
Άμα θες να κάνεις σοβαρές σπουδές Μουσικοτεχνολογίας, τότε να διαβάσεις, να δώσεις πανελλήνιες και να περάσεις στο ΤΕΙ Ρεθύμνου (για όσο ακόμα θα υπάρχει αυτή η σχολή), όπου όσο κι αν έχει πέσει κι εκειπέρα το επίπεδο διδασκαλίας και η ύλη, και όσο κι αν οι καθηγητές έχουνε μειωθεί στο ελάχιστο και οι μισοί αδιαφορούν, όσο και αν ισχύουν όλ” αυτά, οι γνώσεις που θα πάρεις εκεί και οι ασκήσεις που θα κάνεις, θα δικαιολογούν το χρόνο και τον κόπο που έδωσες· και βέβαια το χαρτί αυτό έχει τεράστια εγκυρότητα και όχι σαχλαμάρες τύπου ΙΕΚ. Αλλιώς μάζεψε λεφτά, τράβα εξωτερικό (εφόσον μάθεις πρώτα καλά τη γλώσσα και τη μουσικοτεχνολογική ορολογία), και διαπρέψε εκεί, εκεί που όντως θα έχεις ευκαιρίες να μάθεις, να κάνεις έρευνα, να δημιουργήσεις και ν” αναπτυχθείς, ακόμη κι ετούτες τις δύσκολες εποχές. Ή αλλιώς, τα λεφτά που θα έδινες δώσ” τα σε κάποιο Μουσικοτεχνολόγο που εκτιμάς να σου κάνει ιδιαίτερα, να σε βάλει στο στούντιο, να τα μάθεις στην θεωρία και στην πράξη (εκείνο μετράει), και να “χεις κι ένα καλό βιογραφικό και διασυνδέσεις.
Ό,τι και να κάνεις, πάντως, μέχρι και ν” αποφασίσεις, μελέτα το αντικείμενο αυτό όσο περισσότερο μπορείς, για να έχεις στερεότερο υπόβαθρο σε ότι ξεκινήσεις. Καλή σου τύχη.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>