Παράπονο του μοναχού

Θεέ μου για μοναξιά μιλώ και μοναξιά φοβούμαι,
μα είν” των των ανθρώπων ριζική, και πώς να την αρνούμαι;
Μονάχοι μπαίνουν στη ζωή, μονάχοι τους θα φύγουν,
και κάπου στο αναμεσό άλλους μονάχους σμίγουν,
να λιγοστέψει η μοναξιά στης συντροφιάς τη θέρμη,
και λίγο ν” αποξεχαστεί στο γέλιο η παντέρμη.
Κι ακόμη κι οντε φεύγουνε κι αναρωτιέσαι πού ‘ναι:
όσο τους ζεις στη θύμηση τόσο κι αυτοί θα ζούνε,
γιατί μετρούν για θάνατο της λησμονιάς το Νότο:
όσοι έφυγαν το δεύτερο κι οι ζωντανοί τον πρώτο.
Νόημα δεν έχει η ζωή. Όπου υπάρχει πόνος
υπάρχει κι ένας άνθρωπος να τον περνάει μόνος.

Υπογραφή

2 thoughts on “Παράπονο του μοναχού

  1. Πενταράκης Αντώνης

    Όσοι μιλούν για μοναξιά δεν θα την έχουν νιώσει
    αλλιώς δε θα τη λέγανε με ευκολία τόση.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>