Μεράστρι

Όλη η ζωή μου μιαν αυγή δίχως να δω τ’ αστρί της,
σα λυγερή πριγκίπισσα κρυμμένη στο καστρί της·
μα ακοίμητος τονε ζητώ των αστεριών το ρήγα,
μπας και αγγίξω απ” τα χρυσά κλωνιά του μόνο λίγα·
και κάθ” αυγή τα χέρια μου στο μέρος του σηκώνω
να βλέπω τα να λάμπουνε στη σκέψη του και μόνο,
και τότε μου χαμογελά κι αστράφτουνε τα πάντα,
τ” αστρί που κάθε ανασεμιάς ορίζει τα κουμάντα.
Και καθ” αργά το καρτερώ να ιδώ τα χρώματά του
ως πρωτοβγαίνουν να χυθούν στο σκότος του θανάτου.
Κι όντε τα γκρίζα σύννεφα σκιάζουν το πρόσωπό του
και τη ματιά του κρύβουνε, μιλώ του και ζητώ του:

Τσι γκρίζες τούφες τ” ασκιανού τράβα τσι “πο τα μάτια,
να λάμψει γη και ουρανός στα χίλια σου καράτια·
μέσ” απ” τα μάτια την ψυχή όντε σε ιδεί ζεσταίνεις·
ήλιε μου, μη μου κρύβεσαι, και πιο συχνά να βγαίνεις.

Υπογραφή

2 thoughts on “Μεράστρι

  1. Πενταράκης Αντώνης

    Ο ήλιος τη συνάντησε μια ταχηνή στην πόρτα
    και δεν τηνέ ξετέλεψε στον ουρανό τη βόλτα.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>