Μέδουσα σύζυγος

Μέδουσα-συζυγος-1Μέδουσα-συζυγος-2

Κρούσταλλα μάζευες στη χούφτα και σεργιάνιζες:
γυαλί λιωμένο, πετραδάκι και κοράλλι·
στων αχινών τις πρώτες στάλες αίμα δάνειζες,
κι ήταν για πάντα η ψυχή σου τ’ ακρογιάλι.

Κι όταν οι γκρίζοι σε γυρεύανε στα κύματα
εσύ τα λέπια σου φορούσες και χανόσουν:
να μη λερώσεις τ’ ακρογιάλι σου με βήματα
και του ιππόκαμπου το γέλιο ν’ απαρνιόσουν.

Μα ήρθαν μια μέρα γκρίζα δίχτυα να σε πιάσουνε
και το τραγούδι της σειρήνας να σου κόψουν,
γόβες σου φόρεσαν τα λέπια να χαλάσουνε
κι ένα στεφάνι στα μαλλιά θα σου καρφώσουν.

Κι είσαι θλιμμένη τώρα πίσω απ’ το γραφείο σου,
τρία παιδιά σε περιμένουνε στο σπίτι·
κοιτάς τα κρούσταλλα στο ενυδρείο σου
και το στερνό βρεγμένα λέπια στο σιρίτι.

Αυτός σ’ αρνείται, και σου λείπει τ’ ακρογιάλι σου·
γέρασ” ο ιππόκαμπος κι εσύ μετράς τα λέπια.
Ρίχνεις βουτιά μέσα στην ίδια την αγκάλη σου
και αργοχάνεσαι στ” απόβραδου τη σέπια.

Νυμφεύει ανάσες με την Ποίηση η Πολύμνια του·
μηνά του Αίολου να ζέψει αργά τον Οίστρο·
φέρνει ο Σιρόκος ένα κάδρο με τη γύμνια του,
κι εσύ τον Έρωτα του στέλλεις με Μαΐστρο.

Κι είναι και κάτι πιο βαθύ που σε χαράκωσε:
της μάνας θάλασσας σκληρύναν’ οι αβύσσοι·
λήθαργος τ’ άσπρου του βυθού τις πλάκες λάβωσε·
κι αποκοιμιόσαστε μαζί στο ερημονήσι.

Τη βλέπεις στ’ όνειρο να σου κρατά το χέρι σου·
σπλάχνο του σπλάχνου σου που έχει πια αποκάμει.
Μην την φοβάσαι: είναι γερή όσο τ’ αγέρι σου,
σου το ‘πε λίγο πριν σ’ αφήσει την παλάμη.

Κι αυτός ο γέρος ναυτικός που τόσο αγάπησες,
που σε καμάρωσε στο πρώτο σου το βήμα,
ξέρει κι αυτός ότι ποτέ σου δεν τον άφησες
κι είναι αυτός που σου μιλά σ’ αυτό το ποίημα.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>