Μάνα

Το πόση αγάπη κουβάλα μια μάνα στην καρδιά τζη
μήδε Θεός κατέχει το μήδε και τα παιδιά τζη,
παρά ψυχανεμίζονται μονάχα ένα ψιχάλι
“πο μια καρδιά που δε χωρεί σύμπαν να τηνε βάλει.
Και δε ζητά, και δε μετρά, όσα κι αν τζη χρωστούνε·
μόνη χαρά τα σπλάχνα τζη στην ευτυχιά να ζούνε.

Ακούραγη κι ακοίμητη τον ήλιο της σηκώνει,
δώρο τον κάνει στα παιδιά, κι ύστερα ξημερώνει·
κι απής κοιμάται, στ” όνειρο τσ” αγγέλους κουβεντιάζει·
τσι γιους, τσι κόρες να θωρούν, και την καρδιά τζη τάζει.

Κι όντε θα φύγει απ” τη ζωή του Θειού σιμά καθίζει
μα “χει το νου τζη στο παιδί χαμόγελο ν” ανθίζει·
γιατί την έγνοια του παιδιού μήδε κι ο Άδης στέρφει
μιας μάνας κόρης του Θεού και του Χριστού αδέρφι.

Υπογραφή

2 thoughts on “Μάνα

  1. Πενταράκης Αντώνης

    Η 1η λέξη που θα πει άνθρωπος σαν μιλήσει
    κ” η τελευταία «μάνα μου» τα μάτια του πριν κλείσει.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>