Απιστήμων

Απιστήμων
Θα ‘θελα με τη λογική το θαύμα να εξηγήσω,
και να καγχάζω ήσυχος πως έχω τέτοια γνώση,
με τη φανφάρα του σοφού ελεύθερος να ζήσω
δίχως τους μύθους· τη ζωή να έχω σιδερώσει,Να περπατώ και ν’ απαντώ στον κάθε έν” αγροίκο
πως λειτουργία είν’ η ψυχή, Θεός πως δεν υπάρχει,
να τριγυρνώ σαν τον κακό της λογικής το λύκο
και να πρεσβεύω του αμαθούς σωρού τον ιεράρχη.

Μα πώς τα μάτια του μωρού μπορούν να εξηγηθούνε;
Τί για φωτόνια να σας πω και αλυσίδες κβάντων;:
τα δυο του μάτια σαν κοιτούν κι αγάπη μου ζητούνε,
σαν φύλλα πέφτουν χαμηλά τα χρόνια μαθημάτων,

Κι αν το κελάηδισμα των πουλιών είναι μονάχα κύμα:
ποιός τ’ άκουσε κι αρνήθηκε σ’ αυτό να κολυμπήσει;
Και ποιός μπορεί να εμπνεύστηκε τ’ αηδονιού το ποίημα;-
μόνο αυτός που το ‘νιωσε μπορεί να απαντήσει.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>