Τ” αηδονιού το λάχνισμα

Στο περιγιάλι των ευχών λουστήκανε οι πόθοι,
κι ένα σκαρί απ’ τα παλιά ξεμάκρυνε για λίγο·
η κόρη στο κατάστρωμα ολημερίς να κλώθει
μες στην ψυχή τα λόγια μου π” άφησα πριν να φύγω:

Σκάλισες τόσο τη φωτιά μα μόνο στάχτη βρήκες,
και μέσα στ’ αναχώματα χάραξες τη ζωή σου·
κάποια βραδιά βλαστήμησες της μοίρας σου τις δίκες
κι έβαλες πλώρη στ’ ανοιχτά μιας μαγεμένης νήσου.

Κι άμα μισεύγεις, κόρη μου, ποιά όχθη σε τραβάει
και μες στη φουσκοθαλασσιά ζητάς το μαϊστράλι;
και ποιάς σειρήνας κάλεσμα τη λάμψη σου μαδάει;
με ποιάς γοργόνας  τη φωνή χαΐδεύεις το κοράλλι;

- Στ” αηδονιού το λάχνισμα δινόμουν λίγο-λίγο,
σ” ένα γιατί αλλοτινό που σπαργανούσε πόθους,
που τις γητειές του ολημερίς μέσα στις μνήμες μπήγω
για ν” ανασάνουν της ζωής τους πιο κρυφούς της μόχθους.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>