Κοίηση

Ο ποιητής είναι ένας τέτοιος γιατί έτσι τον βάπτισε άλλος τέτοιος, τον οποίο αποδέχτηκε ένας δείνας τέτοιος τον οποίο έκρινε παράλλος τέτοιος έως τον ουτωκαθεξή· είν” ενδόσκοπο, ομφαλόσκοπο και αυτοτροφοδοτούμενο το συνάφι των ποιητών, και αργά ή γρήγορα, οι αυτόκλητοι ή σταμπαρισμένοι ως ποιητές ξεκαθαρίζονται στα κατάστιχα της ιστορίας.
Και -θα μου πεις-: δηλαδή όποιος είναι σήμερα παραδεδεγμένος ως ποιητής είναι και ποιητής; Και θα σου πω «όχι· αλλ” είτε είν” ακόμα άγουρο, είτε είναι πλέον μπαγιάτικο να κριθεί.

Ε: Πρέπει ο ποιητής να “χει διαβάσει χίλια, μύρια ποιήματα για να ποιήσει πραγματική ποίηση;
Α: Τί εννοάς «πραγματική ποίηση»;
Ε: …
Α: Όταν θα μου την ορίσεις θα σου απαντήσω. Και επειδή ακριβώς δεν ορίζεται, ή χωρά μεγάλη κουβέντα το ραπόρτο της «πραγματικής ποίησης» θα σου πω πως εγώ δεν το έχω ακτινογραφήσει ακόμα· προτιμώ αντ” αυτού να γράφω·· οτιδήποτε. Και, αυτή “ναι η απάντησή μου. Για να προσπαθήσω όμως, μερικώς και συμβατικώς, να σου απαντήσω στα «χίλια, μύρια ποιήματα» να σου πω τα εξής:

Εργαλεία και ζύμη της ποίησης είναι οι λέξεις, τα στίγματα, η σύνταξη και η φόρμα· όσο καλύτερα και περισσότερα κατέχεις και συνειδητοποιείς, τόσο πιθανοπληροίς τις προϋποθέσεις για κάτι που, ίσως και να, νυχτολουλουδίζει ποίηση.
Άπο την άλλη, είναι τόσα τα ποίματα τα γραμμένα με τους τεντζερέδες, τα τσικάλια και τα πιο ταπεινά μαχαιροπίρουνα της γλώσσας· με τις πεζότερες λέξεις. Και είναι πλέριοι οι ποιητές της φλογέρας και του γερακοκούδουνου που μήδε το βερεσέ του μπακάλη δεν μπορούν να διαβάσουν.
Απ” την παράλλη, υπάρχουνε τόσοι σοφολογιότατοι χαρτοκαλαμαράδες, δοκτοράτ στη φιλολογία και τη λογοτεχνία που δεν έχουν μπολιάσει ούτε μισό στυλό να γεννήσουν κάτι παραπάνω από “να βαριεστημένο σκαρίφημα. Και άλλοι, που “χουν φάει δέκα ποτάμια μελανόζουμο να τσακώνονται τις λέξεις, και έχουν τελικά ξεράσει μιάμιση μπούρδα στο χαρτί που αντί να προξενήσει το «ωωωωωω!…», το «;;!;!!;…» της ποίησης, μαστορεύει εγνωσμένα χασμουρητά, ασάφειες, ίσως και  ροχαλητό με κρεατάκια.

Να σου πω εγώ τί (και τί δεν) ειναι ποίηση;

Ποίηση είναι τ” απόσταγμα της ψυχής που γομώνει ο καιρός και στίβει ο χρόνος.
Ποίηση δεν είναι τα νήματα στο εργόχειρο μα η μαστοριά και αρετή στην κάθε βελονιά· το συνταχτικό.
Ποίηση είναι το άτι που διαρκώς τσινά στη ματαιοπονία, την έπαρση, την προχειρότητα και την αλαφρομυαλιά. Εκτινάσσει τα πέταλά του στους αδιάφορους,  αποτινάσσει απ” το σαμάρι τους αλεξιπτωτιστές.
Ποίηση είναι το φασκιό μιας ψυχής που δε λειτουργεί σωστά· διότι εάν λειτουργούσε δεν θα “κανε ποίηση, δε θα λοιδορούσε τους δαίμονές της, και απλώς θ” απολάμβανε δίχως βαφτίσια το άρρητο.
Ποίηση “ναι το σμύλαιμα του επίμονου, ανυπόταγου διαμαντιού· επίμονου να μείνει καθάριο από σμίλες· ανυπόταγο να το σμιλέψεις ως και που να πάρει τη μορφή που εκείνο θέλει.
Ποίηση δεν είναι μία λατέρνα «περίεργων», «μελαγχολικών», διαλεχτών», «τυποποιημένων» λέξεων, ένα γιατάκι με έμμορφες μονάδες αραδιασμένες στο περίπου και «ό,που πέσει το μάτι».
Ποίηση είναι ν” αλλάζεις τις εστίες του θέματος, του κέντρου βάρους, με τρόπο που ο νόμος να μεταπλάθεται σε όνειρο, το στερεό να ταράσσεται και να ρει, το εκκρεμές να πυρακτώνεται, το αμβλύ να θλάται, το οξύ να κυρτώνεται, και όλο αυτό να είναι φέρελπες ως νεογέννητο κι ανώνυμο.

Τα μόνα μαραφέτια για να σάξεις ποίηση είναι εικοσιτέσσερα γράμματα, άλλα τόσα στίγματα, ένα μολύβι, ένα χαρτί και μιάμιση καρδιά.

– Αρχίδια…

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>