Καρδιόπνευστο. Αφιερωμένο

Για όλους εσάς αυτή η γραφή·

για σας που δε γνωρίζετε
(και μήτε που θα μάθετε)
πως βάλατε καθενείς κι από μια σμίλη στην πέτρα μου,
αυτή που χρόνους τόσους πελεκώ με το στυλό.

Άγνωστοι περατάρηδες·
των δυο στιγμών συναπαντήγματα,
με το χαμόγελο την τάδε στιγμή·
και με το γέλιο την τάδε στιγμή·
με ένα βλέμμα την τάδε στιγμή··
με μια κουβέντα, με μία κίνηση την τάδε στιγμή·

– και ήταν αρκετά να συνεχίσω να πιστεύω στους ανθρώπους,
να εξακολουθώ να θέλω να γενώ ένας τέτοιος –

Το «πάνταγειά-πάνταχαρά» γεροβοσκού σε συναπάντημα βουνού·
ένα «καλωσορίσατε» άγνωστης γρας σε φτωχικό χωριού·
και το χαμόγελο του μπόμπιρα που σίμωσε για μια στιγμή.

Το βλέμμα κατανόησης σαβούρας προσηλωμένης στα λόγια μου,
(και ας μην έκραζα ούτε κιχ)·
το κέρασμα του χωριατόπαιδου, «Κάμε τσιγάρο. Να τα καπνίζουμε τα “χομε..»·
το χτύπημα στην πλάτη, ενθάρρυνση αφεντικού αφεντικού
-«αφεντικά έχουν οι σκύλοι» μού “χες πει- σε μεροκάμματο που λιγοψύχησα.

Η θυμοσοφιά του «λέτσου» της παραλίας
σε χαλαρή κουβέντα κουλτουριάρα γύρ” απ” τη θράκα της άμμου·
του λαχανέμπορα, πρωί – πρωί στη λαϊκή, το ηπειρώτικο·
και το σφιχτό το κράτημα της μάνας στο παιδί που το πηγαίνει στο σχολείο·
και το δειλό το σήκωμα χεριού της διπλανής της συμμαθήτριας
«κύριε, κύριε… να πω;…»·
και ο παπάς που τονε πέτυχα τυχαία κι ήδωκε μου την ευχή του.

Για όλους εσάς αυτή η γραφή μου, κι η κάθε γραφή μου,,
που μ” ανθρωπιά φυσήξατε δίχως να το γνωρίζετε και δίχως να το μάθετε,
σαν τη μορφή αγνώστου στο φόντο μας φωτογραφίας μας,
που ούτε ξέρει ούτε θα μάθει
πως τον τραβήξαν κάποιοι ξένοι και τον έχουνε στο άλμπουμ τους.

Δε γράφω παραπάνω τίποτα·
μα ό,τί λιγότερο και ό,τι πιότερο να γράψω το Ευχαριστώ δεν το φτάνει.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>