Γκρίζα ωδή

Γκρίζα-ωδή-1Γκρίζα-ωδή-2Γκρίζα-ωδή-3

 

Παγώνω τις νύχτες που κλαίει ο Θεός και οι στάλες Του σβήνουν αστέρια·
στην κύκνεια λάμψη εσπέριες σιγούν και σφραγίζουν γελώντας τα αιθέρια.
Ριγώ γκρίζες μέρες π” ο Χρόνος σιωπά και της νιότης το γκέμι δαγκώνει·
στου Χάους το λιόγερμα σκιές αντηχούν για όσους φεύγουν και καίγονται μόνοι.
Στου μένους τα λάβαρα μπρος αλυχτώ, γιγαντώνω το βλέμμα σαν Μέθη·
αλήθειες μισές τον Αιών αψηφούν και ματώνουν τα αναρχα ψεύδη.

Αρπάζω κι εγώ το δικό μου σταυρό· ποιό δικαίωμα να “χω στη Λήθη;
τόσα χρόνια αγέραστη είναι η γη, χίλια χρόνια ακούραστοι οι Μύθοι.
Καρφώνω το βλέμμα βαθιά στη ζωή: προειδοποίηση πως θα νικήσω·
γκριζάραν οι κρόταφοι, ο τάφος καλεί, τη γραφή του εγώ θα τη σβήσω.
Κοπαδια φτερά παραγγέλνω, Θεέ, μα Εσύ ‘σαι ψηλά, δε θ’ ακούσεις,
κι επάνω στους ρόζους των δυο μου χεριών περιμένω το Δάκρυ να λούσεις.

Κάποια μέρα δε θα “μαι εδώ να γελώ, κι όπου γέλασα θα ‘ν’ το κενό μου,
κι όπου αγάπησα δάκρυα θα μείνουν μικρά να ζεσταίνουν την αύρα του δρόμου.
Ροδοπέταλα θα ‘χω καρφιά στο λαιμό, και η γη που πατούσα θα μ’ έχει
αιώνιο σύντροφο εκεί στα υγρά και κουβέντες αέναες θα πλέκει.
Μια κιθάρα θα έχω μαζί μου στη γη να χαϊδεύω απαλά τις χορδές της,
στις δονήσεις γλυκά να σαλεύει ο Καιρός και αργά να μαδά ο ασβέστης.

Θα ξανάρθω μια μέρα αδερφέ ουρανέ· μία λάμψη θα είμαι στον ήλιο,
να φωτίζει, να σώζει αυτούς που αγαπούν το σημάδι της νύχτας στο Σείριο

Παγώνω τις νύχτες, Θεέ μου, σαν κλαις, μα ο γέρος ποτέ δεν νικάει:
τ’ ανήμπορα οστά μαριονέτες γεννούν και το Γκρίζο την Τέφρα ζητάει.
Ριγώ άδειες μέρες π” ο Χρόνος σιωπά και της νίοτης το γκέμι δαγκώνει·
στου Χάους το λιόγερμα σκιες αντηχούν για όσους φεύγουν και έρχονται μόνοι.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>