Εις εύτοπον απαγωγή

Εις-εύτοπον-απαγωγή-1Εις-εύτοπον-απαγωγή-2Εις-εύτοπον-απαγωγή-3Εις-εύτοπον-απαγωγή-4

Σ” ένα δάσος κάποια μέρα θα χαθώ:

θα μάσω φύλλα να πλέξω γιορντάνια,
να το κρεμάσω στα λαιμά των αετών και των αετομάχων,
και μαζί θα πετάξομε προς στ” αείδροσα νέφελα του πρώτου μου γλυκοχαράγματος,
να τ” απιθώσουμε  αφήσουμ” να αιωρούνται στην αμαζόνα πάχνη.-

θα κλέψω δυο ιστούς της μικραθένας,
άρπα να τους τεντώσω σε κλαριά,
με νότες ασημιές να ταραχίσω τ” αγέρα τη χρυσόσκόνη.-

θα αγκαλιάσω τη σεκόγια εφτά οργιές,
κι εφτά ανάσες θα θηλάσω στον κορμό της·
ρετσίνια θα πασαλείψω τη μούρη μου,
τα χαμόφυλλα θα της τσαλαπατήσω στον ποδόγυρό
κι όσα μερμύγκια επάνω.-

Θα φιλιωθώ με τ” άλογο·
σα δάκρυ θα σφουγγίσω στη χαίτη του κάθε όνειρο που κατάπιε η τσιμινιέρα.-

Θα προσκυνήσω του νούφαρου την εξορία,
και στου ποταμού δυο ομόκεντρους θα χορέψω σαν σακάτης κύκνος.-

Θα ρωτήσω το κοκκινόχωμα, την ευωδιά του πού λιμνάζει·
ποιά καρδιά φιλεύει καρδιές με μελαγχολίαν αβάσταγη
σαν πλανήτη που με ορφάνια τίκτεται στα σπλάχνα της ώρας·
θα ρωτήσω την πεταλούδα, πώς στο φτεροκόπημά της ενέπνευσε
τραγουδιστές και στοχαστές, να στάξουνε την τέχνη τους στ” αέρα τις μποτίλιες.-

Θα γύρω το βλέμμα στον ήλιο: τα μάτια να προλάβει να τυφλώσει
πριν να τα τάξω στην πλέον άγνοστη βουνοκορφή·
μήπως και πείσω τα πεζούλια της να μονογράψουν τη ζωή μου στους θύσανους.-

 

Σ” ένα δάσος κάποια μέρα θα χαθώ·
θα κλαίω ως και να με λυπηθεί το έλος να με πνίξει·-
Θα μ” εύρεις κουρνιασμένο στο κοχύλι:
δεύτερη πέρλα σε κολιέ στον πάγκο τζιβάτου πλανόδιου.
Κι αλλού.

 

Στις σκόρπιες λάμψεις των ματιών· κι εκεί θα με βρεις,
στα νήματα που με δένουν με το φεγγαρόφως, στο βλέμμα το δειλό
που λεπτές του χρόνου ρυτίδες χαράσσει ρυτίδες στην κάθε άκρη του βλεφάρου μου.
Και στην αφηρημένη απαγωγή του βλέμματος που δε μλολογά
τ” αδέρφισμά του στις τσιμεντένιες κλούβες ολούθε.
Που μελετά στον άνεμο να ξεδιακρίνει τα simulacra του συννέφου του.

Και θα μ” εύρεις στ” ακούραγο παιδικό χαμόγελο
που καθ” αργά εφίλευα σε τόμους γιομάτους Μοίρες και Μούσες,
που με τραβάγαν στο βυθό του θυμικού μου
σε γοργόνες και κοράλλια ν” αποκριθώ.
Και τρομαγμένο θα μ” εύρεις σ” ένα πεζούλι δειλινό
να δακρύζω στο σκαιό μακιγιάζ της βουνοκορφής,
σ αυτό το προικιό της ίριδας.
Και θα “ν” από το φόβο γραμμένη η φανέλα μου,
και κακοφορμισμένα τα γόνατα απ” όσα κοχλάδια μπουσούλισα νά βρω σκυτάλη.

Κι εδώ θα μ” εύρεις: μες στο μελάνι και κάτ” απ” τις λέξεις·
εδώ· που λούζομαι ησυχία, τάξη και ασφάλεια.

Και στου κρασιού το τραύλισμα θα εύρεις το σφαγμένο μου κορμό·
τους δακτυλίους με αίμα,
τα ρετσίνια για δάκρυα.

Παντού θα μ” εύρεις· μα όχι ολάκερο· κι όχι πάντοτε.
Κι αν θες ολάκερο να μ” εύρεις, ρώτα το λουλούδι: τη μαργαρίτα:
στο δεύτερο, στο λεύτερο της πέταλο θα ουρλιάζει
«σ” αγαπάω»
πάντοτε.-
Κι από “να μου χαρακτηριστικό η κάθε απόχρωση στο κίτρινό του μίσχου.

Άσ” την στον άνεμο:
κι αν πίσω στη γυρίσει: εγώ θα είμ” ο άνεμος, εγώ κι η μαργαρίτα:
άνεμος που ροβολά σε πνευμόνια ερείπια
και μαργαρίτα που χρόνια κατασπαράσουν κοράκια ανήλεα.
Μα το δεύτερο το πέταλο ποτέ δεν τ” αγγίζουν:
καίγεται.-
πάντοτε.-

Φοράω λοιπόν τα νεφελένια κοτλέ παντελόνια μου,
δένω για φιόγκο ένα φύλλο από ασύρτικο,
το πουκάμισο μυρίζει πράσινο,
και πατώ σε σανδάλια από κοκκινόχωμα.
Κρατώ για σκουφί της σταγόνα της πάχνης και τρέχω·
ψάχνω να βρω πατημασιές π” άφησε ό ήλιος στο λαγκάδι:
να βρω το δάσος και μια μέρα να χαθώ.-

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>