Εγώ

Μία ζωή θαμμένοι στα ερείπια του εγώ μας· περιχαρακωμένοι γύρω απ” το «εγώ» και το «εμείς»· πρωτοπρόσωποι· ενικοί και πληθυντικοί, μα πρωτοπρόσωποι: και είμαστ” «εντάξει». Εθελοτυφλούμε στο αναντίρρητο γεγονός πως τα δεύτερα και τρίτα πρόσωπα είναι κι αυτά κάποια «εγώ» κι «εμείς», και τα οποία ως παρατηρητές απλά μας βολεύει ν” αποκαλούμε «εσύ» και «αυτοί» κτλ. Και αράζουμε απενοχοποιημένοι στην άποψη ότι κι αυτοί μας έχουν αντιστοίχως βαφτίσει «εσύ», «αυτοί» κτλ, ομοίως εθελότυφλοι στο δικό μας υπέροχο και μοναδικό εγώ. Αμφότεροι είμαστ «εμείς» κι «αυτοί» σ” έναν ατέρμονα μονότονο ρόλο· εξαϋλωνόμαστε μέσ” στο «εγώ» της βιοπάλης, της βενζίνης, της τράπεζας, του βολέματος και της επιβολής.

Το υπέροχο ονοματεπώνυμό μας είναι εγγεγραφθέν, μονογραφθέν, αντιγραφθέν, φωτοτυπηθέν, επικυρωθέν και πρωτοκολληθέν σε χιλιάδες χαρτιά, σε χιλιάδες πολτοποιημένα δέντρα, και σε δεκάδες υπολογιστές: είναι στο ληξιαρχείο, είναι στο δημοτολόγιο, στα πρακτικά του μαιευτηρίου, στο βιβλιάριο υγείας, στο κάθε υπουργείο και αρχή· στα σχολεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, σε τιμολόγια, σε διαφημιστικές κι εμπορικές εταιρίες, σε κατάστιχα. Το υπέροχο ονοματεπώνυμό μας το συνοδεύουν πλείστα αλφαριθμητικά στοιχεία: είμαστε ονοματεπώνυμα και κωδικοί δίπλα σ” εκατομμύρια άλλα, σε κάθε λογής λίστα· είμαστε «εγώ» δίπλα και μέσα σε άλλα «εγώ». Και κάποιοι είμαστε «εμείς»· και κάποιοι είναι «αυτοί», αναλόγως χαρακτηριστικών κι επιλογών.

Σ” όλο αυτό δεν έχουν χώρο τα «εσύ», «αυτός», «εσείς», «αυτοί» που ίσως και να μοιάζουν με το δικό μας εγώ. Δεν υπάρχει το χαμόγελο του μπόμπιρα και του γείτονα, τ” όμορφο περπάτημα του αγνώστου στο δρόμο, η γλυκιά φωνή της τηλεφωνήτριας· μήδε το σύννεφο, μήδε ο ήλιος ή ορίζοντας κι η θάλασσα. Όλα ετούτα υφίστανται μονάχα και εφόσον το σύννεφο φέρει ίσκιο, αν ο ήλιος ζεστάνει, ο ορίζοντας μάς δείξει στεριά, η θάλασσα φορτωθεί με λύματα και αντηλιακούς λουόμενους, και ο τρελός δεν υπάρχει παρά μονάχα σαν γελωτοποιός και κλωτσοσκούφι, ο μουσικός μονάχα σαν τα κονομάει, ο ζωγράφος αν έχει πεθάνει στη Μαδρίτη ή στη Μπολόνια, το σπουργίτι εφόσον μελοποιήσει τη ρομάντζα μας πριν το χαμούρεμα. Όλα τα δεύτερα και τρίτα πρόσωπα δικαιούνται να υπάρχουν μόνον εάν εξυπηρετούν το υπέροχο εγώ μας, την προσωπική-κοινωνική μας υπόσταση εάν τη φουσκώνουν με υπερκείμενο ετεροπροσδιορισμό. Ως εκ τούτου, ο τρελός εκτοπίζεται να μη σφυροκοπά το λογικό μου κάστρο , ο μουσικός και ο ζωγράφος χλευάζονται στα πλακόστρωτα, τα σπουργίτια μού ενοχλούν τον ύπνο μου. Το εγώ, εκείνο το πολύτιμο κι υπέροχο, αξιωματικά υπερίσταται. Και τα «εσύ» κι «αυτός» υφίστανται ελέω Θεού· εκτός και αν συμβάλλουν στο εγώ μου, οπότε και υφίστανται ελέω εμού. Υπάρχει μονάχα ένα εγώ: το δικό μου· και όλοι οι περί εμού αξιολογούνται βάσει της συνεισφοράς τους σ” εμέ.

Το εγώ μου είν” ένας σωρός πράγματα μέσα μου, επάνω μου κι έξω μου: είναι η ανυπέρβλητη ψυχή μου, το ασύντριπτο μυαλό μου, το θεσπέσιο σώμα μου, το γοητευτικό μου πρόσωπό, η δυναμική φωνή μου, τα φίνα, πανάκριβα και φρεσκοπλυμένα ρούχα μου και τα παπούτσια μου, και τ” αξεσουάρ μου, και το βιος μου και τα κατοικίδιά μου. Έχω και ανθρώπους δικούς μου: κάποια «εσύ» που διογκώνουν το εγώ μου: έχω την κοπέλα μου, το φίλο μου, τον υπάλληλό μου. Μ” όλους αυτούς δεν είμαστε: δε μ” έχουν μα τους έχω. Πρόκειται περί ενός πράγματι πολυποίκιλου και αξιοσημείωτου εγώ· ενός αυτάρκους εγώ. Διότι έχω οικογένεια, δεσμό, φίλους, δουλειά και ιδιοκτησία. Έχω ό,τι χρειάζομαι δίχως να είμαι ό,τι χρειάζομαι. Και έτσι ασφαλής και άσφαλτος πορεύομαι, εγώ και το υπέροχο εγώ μου σε μία ζωή που έχω μα δεν είμαι.

- Μέχρι πού;
– Ε, μέχρι το τέλος· και τί κρίμα κάποτε να τελειώνει ένα τόσο αξιόλογο εγώ… Αλλά θ” αφήσω το εγώ μου στα παιδιά μου, να παφλάσει ως το μέλλον. Τί; τα παιδιά έχουν δικό τους εγώ; Αποκλείεται! φιλελεύθερες μαλακίες μού λες: το παιδί το πλάθεις καταπώς θες, όπως και τον οποιονδήποτε γύρω σου· τους πλάθεις για να διογκώνουν το εγώ σου.
- Και τί θα γίνει εάν αυτό διογκωθεί επικίνδυνα, (αυτο)καταστροφικά;
– Μα είναι απλό! : ξεκινάς και το χαρίζεις: γίνεσαι μικρότερος, ταπεινότερος και σοφότερος··· : ένας μέγας δημοδιδάσκαλος της Σοφίας (εφόσον όμως πρώτα έχεις διογκώσει και απολαύσει το εγώ σου σε σημείο να απειλεί τα «εσύ» των αυλικών σου). Τί; τί πρέπει κάνω άμα κάποιος απειλήσει το «εγώ» μου;; Μα, ξανά, είν” απλό: με το συμφέρον ή με το φόβο θα τον κάνω να συνεχίσει να συμβάλει στο εγώ μου· αλλιώς θα τον αφανίσω με προπαγάνδα και περιθωριοποίηση.
Είναι απλό: είμαι εγώ και είμαι το σύστημα, έχω το σύστημα. Βέβαια, εάν το ίδιο κάνουν κι όλοι οι άλλοι γύρω μου, τελικά δεν θα μείνει χώρος για το δικό μου εγώ. Χμ… Ε τότε είτε καλλιεργώ συμμαχίες-λυκοφιλίες με ισχυρότερα «εγώ», οπότε γίνομαι συμμέτοχος σ” ένα ακλόνητο υπερεγώ, είτε βρίσκω και εμφωλεύω στον ποδόγυρό μου κάποια ανισχυρότερα «εσύ» ισχυροποιώντας έτσι το δικό μου υπερεγώ. Και έτσι γίνομαι Ιδέα, Θρησκεία, Δόγμα, Ομάδα, Επιστήμη κι Ιστορία· γίνομαι όλα αυτά. Όπως βλέπεις είμαι ασύντριπτος, διότι είμαι ένα πολύ ευέλικτο εγώ.
Τί; θα είμαι σαθρός απ” την περιπλοκότητα και το βάρος των τόσων προϊστάμενων και υφιστάμενων «εγώ» μου; Λάθος φίλε: η ιστορία -όπως την ξαναέγραψα ως νικητής – έχει αποδείξει την πολυμορφικότητά μου. Στου χρόνου τον αδιάφορο διάβα πάντα κυριαρχούσαν τα υπερεγώ και τα εγώ. Πάντοτε τα «εσύ» υποτάσσονταν στο κάθε λογής εγώ.

- Ως πότε;

- Μόνον εγώ ξέρω· και ίσως να μάθεις κι εσύ αν συγχωνέψεις το αδύναμο «εσύ» σου στην υπηρεσία μου ή αν ισχυροποιήσεις το δικό σου «εγώ» για να συγχωνέψεις το δικό μου κάτω απ” τις υπηρεσίες σου· μέχρι τότε μπορείς να ονειρεύεσαι··· : κάτι το οποίο εγώ αντάλλαξα για να μπορώ εγώ να είμαι εγώ κι εσύ να είσαι «εσύ».

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>