Διαδίχτυ

ΠΕΡΑΣΤΕ!
Όλοι, ή σχεδόν όλοι, σήμερα ξέρουμε τι “ναι το διαδίκτυο· και η μισή Ελλάδα (και η κουτσή Μαρία) είναι χρήστης του· με την ποιότητα και την ποσότητα χρήσης του να κυμαίνεται μεταξύ του απλού ολιγόλεπτου σέρφερ μέχρι του ολοήμερου (και διόλου ήμερου) κατα-χρήστη. Είναι γεγονός ότι ακόμα και ο απλός χρήστης σήμερα έχει e-mail, Facebook, και παρόμοια στέκια τα οποία επισκέπτεται ακόμη κι από το κινητό του. Είτε απ” το σπίτι, είτε απ” του φίλου, είτ” από τη δουλειά, το νετ καφέ ή το wifi spot, η μισή Ελλάδα (και η κουτσή Μαρία) μπαίνει στο διαδίχτυ. Ετούτο σημαίνει ότι οι δύο στους δύο γνωρίζουν τι είναι το ιντερνέτς, και ότι ο ένας τους σίγουρα το χρησιμοποιεί. Και όλο αυτό με τον καιρό θα οδηγήσει στους διχτυαμόρφωτους και τους διχτυμορφωμένους, σε δύο κάστες, δυο ταχύτητες, όπου το χρήμα ίσως και να “χει δώσει τη θέση του πια στην Πληροφορία, και με την κοινωνική διαστρωμάτωση να εξαρτάται πλέον από το ποσοστό και την ποιότητα πρόσβασης του στα Δεδομένα.
ΚΑΘΙΣΤΕ!
Το διαδίκτυο είναι το τελευταίο και μέγιστο κόλπο αυτών όσων μας θέλουν καθιστούς. Τα θεμέλια μπήκανε με το αυτοκίνητο, που μπορούσε να σε πάει οπουδήποτε, να σου δώσει πολλές και διαφορετικές παραστάσεις μόνο και μόνο από το παρμπρίζ του και με την άνεση του καθίσματος· και στερεοποιήθηκαν με την τηλεόραση, που έγινε συνώνυμο της ακινησίας και του καναπέ. Και αφού η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και όλα τα Μέσα εξεθείασαν την «αρετή» του κάθεσθαι και ξαπλώνεσθαι, και αφού η αυτοματοποίηση κατέστησε πλέον την εργασία λιγότερο χειρωνακτική και πιότερο καθιστική, το τελικό χτύπημα έρχεται πλέον με το διαδίχτυ, και το οποίο εκπληρώνει το πανάρχαιο όνειρο του να μην κάνεις τίποτα, να τά “χεις όλα στα «μαγικά» δάκτυλά σου, το να βλέπεις και ν” ακούς ό,τι θες, να γνωρίζεις και να μιλάς σ” όποιον θες, και -το σημαντικότερο- να διαμορφώνεις εσύ ο ίδιος αυτό που βλέπεις. Ναι: το διαδίχτυ βαράει σ” αρχέγονα όνειρα, στο σουπερμανιλίκι καθενός· με μόνο του, και πανάκριβο, τίμημα την απονέκρωση του σώματος και των αισθήσεων, μιας και τα πάντα πλέον «παίζονται στα δάκτυλα».
ΟΛΟΙ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΙ!
   Ποτέ άλλοτε στην ιστορία του ο άνθρωπος δεν είχε τόση πληροφορία (και γνώση) διαθέσιμη· δεν υπάρχουνε θαύματα σήμερο, δεν υπάρχουν μυστήρια και μυστικά: η πληροφορία ρέει από παντού προς παντού, είναι κτήμα κοινό, και το οποίο μάλιστα μπορεί και ν” αλλαχθεί απ” τον καθένα! Είμαστε, λοιπόν, νιώθουμε όλοι μάγοι σήμερα: παίζουμε στα δάκτυλά μας τη γνώση, την επικοινωνία, τον ίδιο τον κόσμο· το μόνο μας τίμημα είναι το σωματικό και νευρολογικό βούρκο, μιας και ο ουρανός πλέον αντικαταστάθηκε από το ταβάνι, η ορθοστασία από το καθισιό, ο κόπος από τα πλήκτρα και τα κλικ, η θέα του φυσικού κόσμου από την οθόνη, η κοσμακρόαση από τα ηχεία, η οσμή από το τίποτα, η αφή από το τίποτα, η άμεση επικοινωνία από την ηλεκτρική (είχε προηγηθεί το τηλέφωνο βέβαια) κτλ. Έτσι, άλλαξε και η φυσική κατάσταση του ανθρώπου από τον όρθιο-σκεπτόμενο-νιώθοντα και κοπιάζοντα στον καθιστό-παθητικό και άκοπο. Είμαστε λοιπόν όλοι εμείς οι δικτυοχρήστες παρά φύσιν διότι αυτοστερούμαστε, αυτοεξοριζόμαστε από ισόβιες βιολογικές διεργασίες του είδους μας.
ΚΑΝΤΕ Ο,ΤΙ ΘΕΤΕ!
Εδώ οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν αναφέρομαι τόσο στο δημιουργικό ή/και επαγγελματία χρήστη, σ” εκείνον που ασκεί τέχνη, χόμπι ή επάγγελμα μέσω του διαδικτύου, ούτε και σ΄κείνους που εξ ανάγκης το χρησιμοποιούν ως τη μοναδική πηγή επικοινωνίας, κοινωνικοποίησης, πληροφόρησης και φυγής, όπως για παράδειγμα κάποιες ευπαθείς ομάδες συνανθρώπων μας: μιλάω για το μέσο χρήστη, ο οποίος καθημερινά θα σπαταλήσει ώωωωωωρες δίχως να έχει ουσιαστική ανάγκη κοινωνικοποίησης, δημιουργίας ή έστω επαγγελματικούς λόγους, αλλά απλώς καταναλώνει μπούρδα κι ευκολία από τις, κυρίως διασκεδαστικού περιεχομένου, ιστοσελίδες· μιλάω για δλαδή για κείνον που χρησιμοποιεί το διαδίχτυ όπως σχεδόν και την τηλεόραση, με περίσσια όμως χαρά αφου το διχτυοζάππινγκ όχι μόνον τού προσφέρει κανάλια ισάριθμα με τις έως τώρα υπάρχουσες ιστοσελίδες, αλλά κυρίως αφού του ικανοποιεί ματαιόδοξα ένστικτα με τη δυνατότητα να μπορεί να «κάνει φίλο» τον τάδε διάσημο, να «μιλήσει» στην τάδε όμορφη κι απρόσιτη, ή έστω να το παίξει κοινωνικός αλληλέγγυος κι επαναστάτης «ταΐζοντας παιδάκια μ” ένα κλικ», κοτσάροντας φώτο προφίλ με τον Τσε ή κοπιάροντας «έξυπνα» status κτλ. Γενικώς είναι η όλη παραμύθα, το εικονικό που πείθει για πραγματικό, εκείνο το ψευδαισθητικό υποκατάστατο που διατηρεί πολυώρος και πολημερώς καθιστό το μέσο χρήστη.
ΤΣΑΜΠΑ ΕΙΝΑΙ!
Εκείνο που αδυνατεί να καταλάβει ο μέσος δικτυοχρήστης είναι οτι η τέχνη, η επιστήμη, η μαγεία και διάφορα άλλα τέτοια δύσκολα δε χαρίζονται, δεν προσφέρονται έτσι απλά: κανείς ποτέ δεν έγινε μάγος από τη μια στιγμή στην άλλη. Και θα “πρεπε να υποπτευθεί ετούτος ο χρήστης πως υπάρχει κάποια λούμπα στη χρήση του διαδικτύου, στην εξάπλωσή του και τη δημοφιλία του· θα “πρεπε να πει ένα «too good to be true». Παρόλαυτά, ποτέ όταν μας κεράσουν μπουρδελότσαρκα δε λέμε όχι, ομοίως και ο μέσος δικτυοχρήστης, είτε δημιουργικός είτε απλός καταναλωτής δεν θ” αρνηθεί την τσαμπαδούρα της «μαγείας», πόσο μάλλον τη «μαγεία» της τσαμπαδούρας.
ΑΒΑΘΑ, ΑΒΑΔΙΣΤΑ, ΑΒΙΑΣΤΑ!
   Καθένας μπορεί να “χει ηλεκτρονική αλληλογραφία – τσάμπα είναι· καθένας μπορεί να δει τόπους που ποτέ του δεν θα επισκεπτόταν, να μιλήσει μ” ανθρώπους που ποτέ δε θα προσέγγιζε, να έχει πεντακόσιους φίλους, να φλερτάρει την κάθε τάδε απλησίαστη ή διάσημη· καθένας μπορεί με λίγα κλικ να χτίσει μια ηλεπερσόνα (το πρόθεμα ήλε δε μου ανήκει, μα το χρησιμοποιώ αφού “ναι δόκιμο) που θα διαθέτει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που ονειρευόταν: κοινωνικότητα, εξυπνάδα, δυναμισμό, ομορφιά, σοβαρότητα, χιούμορ κτλ. Και όλ” αυτά πίσ” από την οθόνη του, πίσω από τις γραμματοσειρές και τις φωτογραφίες· μα ίσως ποτέ όμως στο δρόμο. Ο καθένας μας χτίζει το μαγαζάκι που πλασάρει το Υπερ(φύαλο)εγώ του τσάμπα κι ανώδυνα. Και στο δρόμο; κύριος… : πάλι θα σκύψουμε το κεφάλι σε χίλιες και δυο μπάντες, πάλι θα μας πιάσουν τον κώλο, πάλι δεν θα βάλουμε στη θέση του το θρασύ, πάλι δεν θα δώσουμε φράγκο στον άστεγο (κι ας έχουμε «σώσει» τόσους και τόσους με τις ομάδες στο Facebook και τα e-mail), πάλι θα οδηγήσουμε βιαστικά κι επικίνδυνα, πάλι θα κάνουμ” ό,τι κάναμε ως Τζέκυλ, απλώς θα έχουμε πάντα τον ηλεκτρονικό μας Χάιντ να ξεδίνουμε και να επωφελούμαστε από ψευδαισθήσεις.
ΧΑΛΑΡΩΣΤΕ!
   Από τη μια πλευρά όλο αυτό είναι λογικό, ίσως και υγιές ως ένα σημείο, το να εκπληρώνουμε δηλαδή τα ανεκπλήρωτα στο «ανώδυνο» διαδίχτυ και να παραμένουμε τύπος και υπογραμμός στην πραγματική μας ζωή. Μόνο που έχουμε ξεχάσει πως ετούτα τα δυο είναι πια συνυφασμένα, και πως πυκνώνουν πλέον οι ραφές τους, και ότι σε λίγα χρόνια ίσως να διεκδικούν ισόποσο μερίδιο στις αισθήσεις μας, στο γίγνεσθαι, ακόμα και στο είναι του ανθρώπινου γένους. Ξεχνάμε πως ο νούμερο ένα εχθρός του ανθρώπου δεν ήταν ποτέ κανένα σύστημα, κανένα κόμμα καμία θρησκεία, κανένα δόγμα κτλ, παρά μονάχα ένας: η καρέκλα. Διότι από “να σημείο και μετά δεν διαφέρουμε πολύ απ” τον ανάπηρο, όπου στο καροτσάκι του, στη δική του καρέκλα, στοχάζεται, αναπολεί και φτιάχνει κόσμους με το μυαλό του. Διαφέρουμε μονάχα στο ότι εκείνος καταβάλει και έναν σημαντικό κόπο για να κινηθεί και αυτοσυντηρηθεί, κάτι που εμείς ούτε που φανταζόμαστε… Ο νούμερο ένα εχθρός του ανθρώπινου γένους ήτανε πάντα το καθισιό κι η ακοπιά· κι ετούτο διότι το σώμα -ως κάθε μηχανή- έχει κάποιο λόγο και υπάρχει και λειτουργεί· και όταν περιέρχεται σε αχρηστία ξεκινά να υπολειτουργεί. Η φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπινου σώματος είναι η δράση, το έργο, η άσκηση, είτε επαγγελματική είτε εκγυμναστική· και μετά από άσκηση το φυσιολογικό είν” η ανάπαυλα, η ξεκούραση και ο ύπνος. Αν θεωρήσουμε πως έχουμε οχτώ ώρες ύπνου, δυο ώρες αναγκών (φαγητό, υγιεινή κτλ) και άλλες δυο για επαγγελματικές και μη μετακινήσεις, τότε έχουμε κατευθείαν-κατευθείαν δώδεκα ώρες άκοπες και ξεκούραστες. Οι άλλες δώδεκα, ως εκ τούτου, θα πρέπει να περιλαμβάνουν την άσκηση με διαλείμματα ανάπαυλας. Όταν -ειδικά στα αστικά κέντρα- οι περισσότερες δουλειές είναι καθιστικές ή ορθοστατικές παροχές υπηρεσιών και αγαθών και με ελάχιστη άσκηση, το σώμα παραμένει νωθρό, το πνεύμα ομοίως· σίγουρα όχι  κι ο εγκέφαλος, όμως κι αυτός παγιδεύεται σε αυτοματοποιημένες διεργασίες. Έτσι, η όλη ζωή μας περιφέρεται μεταξύ κρεβατιού, καρέκλας, καθίσματος, πολυθρόνας και καναπέ. Απλά σκέψου τις ώρες εκείνες της ημέρας που είσαι καθιστός κι αραχτός (εκτός ύπνου, είπαμε). Ακόμα και το δίωρο στο γυμναστήριο ή ο χορός στο κλαμπ δεν προσφέρουνε παρά μόνο μικρό ποσοστό εν σχέσει μ” αυτό που βιολογικά οφείλουμε στο σώμα μας. Και όλ” αυτά στο γκρίζο, μολυσμένο και φοβικό αστικό τοπίο, δηλαδή ένα παραπάνω η ζημιά…
ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ!
   Το διαδίχτυ κάνει λοιπόν άριστα τη δουλειά του στο να αποσυναρμολογεί και αναπηρίζει τον άνθρωπο όπως κάθεται συνεχώς στην ίδια στάση, και όταν η κοπιαστικότερή του κίνηση συγκεντρώνεται στα δυο (συνήθως) δάχτυλα που χτυπάν το πληκτρολόγιο. Πέραν τούτου, τού δημιουργεί και του συντηρεί ψευδαισθήσεις τέτοιες στις οποίες και σταδιακά εθίζεται. (Ο ίδιος ο εθισμός στο διαδίχτυο έχει κλινικά ερευνηθεί και περιγραφεί, και από “να σημείο και μετά συνιστά μια κανονικότατη παθολογία). Η δράση είναι διπλή λοιπόν: σωματική και ψυχολογική. Ακόμη κι ο δημιουργικότερος χρήστης διαδικτύου δεν διαφέρει και πολύ απ” τον βιβλιοδίφη που θ” αυτοεξοριστεί μέσα σε μια βιβλιοθήκη, και όπου μη ασκούμενος (άρα αυτοκαταστροφικός) ενδεχομένως να δημιουργήσει πάραυτα τα ύψιστα πνευματικά έργα. Ακόμη κι ο επαγγελματίας χρήστης του διαδικτύου δε διαφέρει τελικά και πολύ απ” τον έμπορα που εμπρός στην ταμειακή του και τα κατάστιχά του χοντραίνει, νωθρεύει και αυτοκαταστρέφεται.
ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ!
Άντε λοιπόν να πεις στο μέσο χρήστη πως έχει ωραία μέρα έξω, ότι ο ήλιος είν” ανοιξιάτικος, η φύση ολοζώντανη, και να πιάσει να σηκώσει το βεντουζομένο κώλο του απ” την καρέκλα και να πάει “ναν περίπατο, ή -ακόμα χειρότερα- να ασκηθεί γυμναστικά και όχι μόνον για δίωρο· και άντε να τον πείσεις να δουλέψει χειρωνακτικά σαν έχει απολαύσει στο πετσί του (το οπίσθιο πετσί του για την ακρίβεια) το καβάτζωμα  του «κάθομαι και όλα έρχονται από μόνα τους».
ΕΚΦΡΑΣΤΕΙΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ! ΕΡΩΤΕΥΤΕΙΤΕ! ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ!
Το διαδίχτυο λειτουργεί παρά φύσιν του ανθρώπου· όχι επειδή είναι καθαυτό κακό ή επειδή είναι κακοί εκείνοι που το φτιάξανε ή που το χρησιμοποιούν· μα επειδή αφενός καθηλώνει, και αφετέρου επειδή προσφέρει εκείνο ακριβώς που “χε για χιλιετίες λόγο να κρύβεται: τη μαζική πληροφορία, και δη εκείνη που μπορείς να την αλλάξεις. Πέραν τούτου, το διαδίχτυ επίσης δημιουργεί ψευδαισθήσεις: υπέρμετρη και ελεύθερη κοινωνικοποίηση, επικοινωνία με τον οποιονδήποτε καλύτερο ή χειρότερό σου, βία και πορνογραφία άπλετη και ανοιχτή σε όλους· επίσης καλλιεργεί την απάτη: πόσοι και πόσοι δεν πέσανε θύματα, με ελαφρύτερη την περίπτωση να κολλήσει το PC τους ιό, έως και να βρεθούνε σφαγμένοι κάπου στη Νιγηρία επειδή φιλοκερδώς ανταποκρίθηκαν σε κάποια spam e-mail. Πόσα κορίτσια δεν έχουνε βιαστεί και απαχθεί, και πόσες σύζυγοι δεν έχουνε δολοφονηθεί για ένα παρεξηγημένο like, και πόσοι τσαμπουκάδες δεν ξεκινήσαν από απλά μπινελίκια πίσω απ” το πληκτρολόγιο; Επίσης το διαδίχτυ συρρικνώνει και αλλοιώνει τη γλωσσική λειτουργία, όταν οι νεαρότερες γενιές (και όχι μόνο) αρκούνται σε λαθεμένα greeklish (διότι και τα greeklish έχουνε τρόπο να νοηματοδοτηθούν σωστά, άσε που υπάρχουν υπεραιωνόβια έργα που γραφόταν και τυπώνονταν με λατινικούς χαρακτήρες), με συντετμημένες λέξεις και φράσεις, με απουσία στίξης (κόμματα, παύλες, απόστροφοι κλπ) ή κατάχρηση στίξης (πολλά ερωτηματικά, τελείες και, κυρίως, θαυμαστικά). Επίσης αλλοιώνει την επικοινωνία, όταν η ευπρέπεια και οι αποστάσεις αντικαθίστανται από αδόκιμους ενικούς και χειμαδιό (ε όχι ρε, δεν μπορεί ο κάθε κάγκουρας χάριν «ελευθερίας και παγκόσμιας κοινότητας» να μιλάει ενικά στον όποιονδήποτε και με υφάκι κλάι μάιν κτλ, και ετούτο το λέει εκείνος που έχει διά της βίας καταργήσει κάθε πληθυντικό στην ιστοσελίδα του). Επίσης το διαδίχτυ κλείνει σπίτια από ανεξέλεγκτα  πιπινάκια και ζιγκολό μικρής και μεγάλης κοπής, που γαμπροθυρίζουν ή απλώς καβλαντίζουν μ” ευνουχισμένους μα «μπερμπάντηδες»(…) παντρεμένους και παντρεμένες, κατάσταση την οποία αργά ή γρήγορα ανακαλύπτουνε οι σύζυγες και οι συζύγοι, και με μόνο θύμα βέβαια κάποια παιδιά που δεν τους φταίνε σε τίποτα. Επίσης το διαδίχτυ είναι μια τσάμπα και πρώτης-πρώτης τάξεως πηγή φακελώματος, εφόσον το κάθε bit, το κάθε κλικ, τα πάντα, καταγράφονται και δρομολογούνται στις ενδιαφερόμενες αρχές και εταιρίες, υποκλέπτονται δε πανεύκολα απ” οποιονδήποτε ξέρει. Και θα σου βάλω κι ένα σποράκι να σε βασανίζει τώρα: να ξέρεις ότι με το που ανοίγεις τον υπολογιστή σου, εάν έχει ίντερνετ μπορεί ο οποισδήποτε ξέρει τον τρόπο, να δει ακόμα και τις κινήσεις που κάνεις στο ποντίκι σου, το τι πληκτρολογείς, σε τι αρχεία και φακέλους μπαίνεις κτλ. Βλέπει ρε παιδί μου την οθόνη σου σαν να είναι εκεί. Αν θα ήθελε θα μπορούσε και να χειριστεί ο ίδιος τον υπολογιστή σου, αλλά δεν είναι μαλάκας να καρφωθεί. Και θα μου πεις «όποιος δεν έχει να κρύψει δεν έχει και να φοβάται· και θα σου απαντήσω, σσυμφωνούμε, αλλ” ακόμα κι έτσι είναι τρομακτικό στην ψυχολογία του δικτυοπολίτη να γνωρίζει ότι παρακολουθείται, κατά τον ίδιο τρόπο που ακόμη κι ο πλέον φιλήσυχος άνθρωπος θα (τουλάχιστον) ενοχληθεί  σεργιανώντας σ” έναν δρόμο γεμάτο κάμερες. Το διαδίχτυ, επίσης, είναι γονιμότατη πηγή παραπληροφόρησης και προπαγάνδας, εφόσον ήδη από τα πανάρχαια χρόνια ό,που υπήρχε η γνώση υπήρχαν και τα παράσιτά της, και ό,που υπήρχε πληροφορία υπήρχε (σκόπιμα ή μη) και χαλασμένο τηλέφωνο. Και αυτό γίνεται ακόμα πιο χαλασμένο αν ο καθένας μπορεί να το πιάσει στα χέρια του (στα δάκτυλά του για την ακρίβεια) και να πει ό,τι μαλακία του κατεβεί. Ως εκ τούτου, ο καθένας μπορεί να προβάλει τη θρησκευτική ή πολιτική του (πχ) άποψη, και ετούτο είναι ευπρόσδεκτο και σεβαστό ως το σημείο που υπαγορεύει η γενική έννοια της Δημοκρατίας. Επίσης όμως ο καθένας μπορεί με λίγη-λίγη ρητορεία και ψευδεπιστημονικά ή κουκουρούκου στοιχεία να πείσει, να διαστρεβλώσει, ακόμα και να καλλιεργήσει ευπρόσβλητες συνειδήσεις, δημιουργώντας έτσι υποομάδες και κύκλους που σφετερίζονται την «αλήθεια», που μάχονται μεταξύ τους, που δημιουργούν συμμαχίες και λυκοφιλίες, και με πολλές φορές θλιβερά αποτελέσματα που λαμβάνουνε χώρα στο στίβο της πραγματικής ζωής. Η ίδια δε η διαστρεβλωμένη πληροφορία μπορεί απρόσεκτα ή σκόπιμα να χρησιμοποιηθεί και στον παραδοσιακό τύπο και στα Μ.Μ.Ε. αποκτώντας έτσι περισσότερο κύρος και αυτοεκπληρούμενη προφητεία, ειδικότερα στα μυαλά των μεγαλυτέρων ηλικιών που πληροφοριακά θηλάζουν απ” αυτά τα Μέσα.
ΕΔΩ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!
   Το διαδίχτυ ως κάθε εργαλείο, λοιπόν, είναι διπλός πέλεκυς· με τη διαφορά ότι η ίδια η λαβή του είναι πολύ βαριά και συρρικνώνει/αλλοιώνει βιολογικές και ψυχοπνευματικές λειτουργίες του ανθρώπου. Υπάρχει τεράστιος και σοβαρός αντίλογος σε όλα όσα αναφέρθηκαν, πλην του αναντιρρήτου γεγονότος ότι η ίδια η χρήση του διαδικτύου απαιτεί από τον κώλο να οξυγονοκολληθεί στην καρέκλα, ατροφώντας έτσι το σώμα και καθημερινά στερώντας από τον ιδιοκτήτη του πολλές-πολλές ώρες, μέρες και χρόνια από την πραγματική ζωή, από τη ζωογόνα επαφή με τη φύση και τους ανθρώπους, και διαμορφώνοντάς του σε κρίσημο βαθμό μια συνείδηση ευκολίας «τα πάντα μ” ένα κλικ», και την οποία επί ματαίω προσδοκά (εάν όχι απαιτεί) να δει και στο δρόμο και στη ζωή του.
ΜΗ ΣΗΚΩΝΕΣΤΕ!
Ολοκληρώνοντας την κατάθεση προσωπικής γνώμης και σκέψης (ένα από τα λίγα καλά που μπορούν ν” αξιοποιηθούν στο διαδίχτυ), μετά λύπης οφείλω  να γείρω λοιπόν υπέρ της (φαινομενικά) νεολουδήτικης άποψης ότι το διαδίχτυ δεν είναι κάτι καλό για τον άνθρωπο· όχι ως Μέσο, (διότι σε μικρότερη κλίμακα έχουν προηγηθεί όμοιά του), μα ως λειτουργία· μια λειτουργία που απαιτεί κάτι το αφύσικο, αντιπαραγωγικό και αντιεπαναστατικό απ” το σώμα: την καθήλωση· και η οποία προσφέρει χίλιες δυο παγίδες, που ξεκινάνε απ” την απλή ψευδαίσθηση και καταλήγουνε κάποιες φορές στην ψυχοπαθολογία και στο έγκλημα. Και όλ” αυτά τα γράφει ένας καθηλωμένος καρεκλοκώλης που έχει φάει και θα φάει ακόμη άπειρες ώρες στο διαδίχτυ.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>