Δεκαπενταΐαμβος

Η μαντινάδα είναι σαν τη ρακή: ένα μικιό-μικιό ποτήρι, ένα σφηνάκι που πρέπει να γεμώσει το βέλτιστο απόσταγμα. Και όπως και στη ρακή, έτσι και στη μαντινάδα θά βρεις άπειρες άνοστες σαν την ποτάσα, μαντινάδες π” απλώς βγήκανε για να βγούνε και να κάψουν λαρύγγια. Ο «κανονικός» ποιητής έχει όλη του τη σελίδα και την ελευθερία του μέτρου και του ήχου ν” αποδώσει αυτό που θέλει· στη μαντινάδα όμως έχεις ίσα τριάντα συλλαβές κι αυτό ήτανε: εκεί μέσα πρέπει να πεις ό,τι έχεις να πεις· ακόμη και μεγάλοι ποιητές θα τά “βρισκαν σκούρα να δουλέψουνε σ” ένα τέτοιο μπουντρούμι· ένας καλός κι απλός μαντιναδολόγος είν” ικανός αυτό το μπουντρούμι να κάμει κελάρι και κελάηδι.Εδώ λοιπόν εγώ, ένας μη καλός – μη απλός μαντιναδογράφος, μεταφυτεύω τα ξέτελά μου στο δυσκολότερο ποιητικό/στιχουργικό είδος, τον Ιαμβικό Δεκαπεντασύλλαβο· δυσκολότερο για τους λόγους που εξηγούνται αναλυτικά, όπως είπα, μέσα σε «Ίσα τριάντα συλλαβές«.
Η έως τώρα εσοδεία φυτρώνει σε δυο κατηγορίες: τα Δέντρα και τα Λουλούδια· Δέντρα τα ολοκληρωμένα ποιήματα· Λουλούδια σκόρπιες μαντινάδες που γράφω κατά καιρούς που όμως διαπραγματεύονται το ίδιο εκάστοτε θέμα. Τέλος, φυτρώνουνε και κάποιες Διάφορες μα όχι αδιάφορες. Τέλος, να σημειωθεί ότι τα Δέντρα και τα Λουλούδια ανήκουν ισάξια στη συλλογή «Τα κονσέρτα των Ψυχών». Καλή ανάγνωση.

Δέντρα

Μάνα
Παράπονο του μοναχού
Ποιάς στέρφας μέλισσας κερί
Το δίστιχο του δυστυχή
Μονάχο βιος
Παππούς, εγγόνι· δυο σοφοί
Μέτρο
Το μεγάλο νησί με τους μικρούς ανθρώπους
Ηρώον
Ερωμάχος
Πυρ, γυνή και θάλασσα
Ανθοζήλευτη
Μεράστρι
Ίσα τριάντα συλλαβές
Ο Μαντιναδοπολυμίλης (σατυρικό)
Ρακής Εγκώμιον (σατυρικό)
Η ξενυχτερίδα (σατυρικό)
Η ξεημερίδα (σατυρικό)


Λουλούδια

Της αρχής
Της μέσης
Του τέλους
Του καημού
Της γνώσης
Του θάρρους
Της παρέας
Της ομορφιάς
Του έρωτα
Της έμπνευσης
Της Κρήτης
Της θειας σου
Του Μανουρά
Διάφορες σοβαρές
Διάφορες ασόβαρες