Αθήνα, «Terra Busina»

Ήθελ” από μικρός -λέει- να μείνω στην Αθήνα· είχαν εντυπωσιαστεί τα παιδικά ματάκια από τις πολυκατοικίες, τα μαγαζιά, τ” αξιοθέατα και τα λοιπά. Κάποια στιγμή μου εδόθη η ευκαιρία· είπα «μπορώ, γουστάρω»· τό “κανα.

Ακούω ακόμα και σήμερα, από γνωστούς και φίλους πως άνετα θα μετακόμιζαν στη «Γη της Επαγγελμίας»· εχει δουλειές -λέει,- εδώ, έχει αξιοθέατα, στέκια και θέατρα, κινηματογράφους κλπ· έχει πολύ ενδιαφέρον κόσμο.

Είμαι δυο χρόνια εδώ.

Έχω φάει δίχως καμία διάθεση υπερβολής, εξήντα λεπτά για μόλις εκατό μέτρα μεσ” στο αμάξι μου· γύρω μου κορναρίσματα, τοξικομανείς, μικροεγκληματίες, καυσαέριο, βρώμα και φασαρία, επειδή απλώς ήθελα ν” αγοράσω κάτι από το κέντρο. Έχω φάει τρία τέταρτα για αποστάσεις των δέκα λεπτών λόγω κλειστών δρόμων· και με μηχανάκι, έτσι; Επίσης έχω φάει ώωωωρες, λόγω κλειστών δρόμων, για να πάω από κέντρο προς Πειραιά στοιβαγμένος σαν γουρούνι δίπλα σε γουρούνια στις συγκοινωνίες· πήρα μετρό, ηλεκτρικό, λεωφορεία, και ξανά ηλεκτρικό μπαίνοντας στο παπόρι με την ψυχή στο στόμα και την ουρά στα σκέλια. Για να βρω μαγαζί με μουσικά όργανα έπρεπε να πάρω δύο Μετρό· για να πάω σε συνέντευξη εργασίας πήρα τρία μετρό (+1 που χάθηκα), στη δε συνέντευξη, η ενημερώτρια παραδέχθηκε στη λαοθάλασσα ανέργων εμπρός της πως τα 1300 μισθός ήτανε τελικά συν ΙΚΑ, και πως ο καθαρός είναι 800 για οχτάωρο. Θά “πρεπε λοιπόν να χάνω κάθε μέρα δύο ώρες στη μετακίνηση και άλλες οχτώ στη δουλειά, δέκα το σύνολο για 800 ευρώ το μήνα (το 2010). Πάρ” το χαμπάρι λοιπόν Αθηνεραστή: ο μέσος Αθηναίος εργαζόμενος στην καλύτερη περίπτωση τρώει δυο ώρες τη μέρα του στις συγκοινωνίες. Και ένας απλός υπολογισμός:

πενθήμερη εργασία = είκοσι μέρες το μήνα = είκοσι δίωρα μετακινήσεων· σύνολον; σαράντα ώρες το μήνα να τον περνάς μέσα σ” κάποιο τραμ, σε ένα λεωφορείο, σε ένα Μετρό κτλ. Το διανοείσαι μαλάκα;; Πάν” από μιαμιση μέρα του κάθε σου μήνα να πηγαίνει χαμένη στις ρόδες… Ποιός θα στη δώσει πίσω; Ο Φούφοτος. Κι αν θεωρήσουμε πως  τα εργάσιμα χρόνια σου είν” από 25 έως 65 (τέλος λυκείου μέχρι και σύνταξη), και μεγαλόψυχα αφαιρώντας δέκα χρόνια συνολικής ανεργίας, αδειών, αργιών, απεργιών κτλ, έχουμε τελικά τριάντα χρόνια εργασίας. Τριάντα χρόνια επί δώδεκα μήνες = 360 μήνες δουλειάς. 360 μήνες επί 40 ώρες μετακινήσεων = 14.440 (και ολογράφως: δεκατέσσερις χιλιάδες τετρακόσιες σαράντα) ώρες συγκοινωνίας στην εργάσιμή σου ζωή. Δηλαδή ΕΞΟΝΤΩΣΗ. Σχεδόν ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΗΣ ΣΟΥ λοιπόν να είσαι στοιβαγμένος «μαζί με τ” άλλα ζώα» για τριάντα χρόνια δουλειάς, και δεν αναφέρομαι καν στα χρόνια συγκοινωνιών της υπόλοιπης ζωής σου, που παίζει και να “ναι άλλα δύο. Δυο χρόνια της ζωής σου να τα περνάς μέσα σε ενα λεωφορείο, σε ένα τραμ, σ” ένα τρόλεϊ, σ” ένα τρένο, και σ” ένα μιξ γκριλ όλων αυτών, κοιτώντας το κενό και ακούγοντας την εκνευριστική αναγγελία «Ομόνοια, Omonoia», μέσα σ” ιδρώτα και κακοσμία, και μιζέρια, και δίνοντας πολλάαααααααα ευρώπουλα για εισιτήρια, και τρέχοντας πάντα να προλάβεις το επόμενο μέσο, και δρασκελώντας ράμπες και υπόγεια.

Όποιος ενδιαφέρετε ακόμα για μετακόμιση στην Αθήνα, στην καλύτερη περίπτωση τα δύο ετούτα χρόνια ζωής θα τα φάει μέσα στ” αμαξι του, σπαταλώντας νεύρα, βενζίνη κτλ. Στην ακόμα καλύτερη περίπτωση, επάνω σ” ένα μηχανάκι, μέσα σε βροχές και καταιγίδες, μέσα σε κρύο και χιόνι και μποτιλιάρισμα. Τί ωραία ζωή…

Και όλ” αυτά για να βρεις μετά από πολύυυυυυυυυυ καιρό μία μέτρια δουλειά με βασικό μισθό (400; πόσο είναι τώρα), δίχως ασφάλιση, και που θα σε τυραννά ο γκάγκαρος αφεντικός σε κόπο, νεύρα κι υπερωρίες, και επιστρέφοντας αργά στο σπίτι σου με μηδενική δύναμη και ορεξη για λάντζα, μαμ και κακά· διότι μόνο το νάνι θα σου μείνει τελικά, κι αυτό για λίγες ώρες, κι ευθύς-αμέσως ξαναβούρ στη μιζέρια.

Είναι πολύ πιθανόν, επίσης, σ” αυτήν τη με-χαλού-πολη να σου βγάλουν μαχαίρι όξ” απ” το σπίτι σου, ακόμη και σε καλή γειτονιά. Για να δεις ένα καλό θέατρο θ” αποφασίσεις να πας στο συνοικιακό, στο κοντινό σου, που τελικά θα παίζει κάποια βαρύγδουπη μούφα με είκοσι ευρώ το εισιτήριο, ή θα φας τουλάχιστον μία ώρα στη διαδρομή και το παρκάρισμα για να δεις τελικά κάτι αξιοπρεπές αλλού, κυρίως στο κέντρο. Τα στέκια είναι πολλά και καλά, όμως η δηθενιά πέφτει σύννεφο.

Συνοψίζοντας: “Άμα θες να μείνεις στην Αθήνα, έχε στην άκρη κάνα-δυο-τρία χιλιαρικάκια ως και να βρεις(;) «δουλειά» και σπίτι, και κάνε καβάτζα χίλια Ladose και υπομονή, και -πάν” απ” όλα: ένα εισιτήριο δίχως επιστροφή για να γυρίσεις πίσω το συντομότερο δυνατόν δίχως να χρειάζεται να ζητιανεύεις για να τ” αγοράσεις. Ήρωες, δίχως καμία πλάκα, οι Αθηναίοι και όσοι ζουν εκεί. Όμως ας πρόσεχαν…

[Η παραπάνω άρθροψη (υποτίθεται πως) αναιρείται εδώ]

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>