Αγέρας αγέραστος

Αγέρας-αγέραστος-1Αγέρας-αγέραστος-2Αγέρας-αγέραστος-3

Τί να ‘ν’ ο Έρωτας;

Να ‘ν’ ο Παιάνας του φλοίσβου όπως χαμογελά
σ’ αυτό το παιδί που σκαρώνει τα πρώτα του κάστρα στην άμμο;
Να ‘ν’ στου χελιδονιού το πρώτο φτεροκόπισμα
και του καναρινιού τα πρώτα βιμπράτο;
Να “ναι η Νέμεση που γοργά τη λήθη εξαπολύει και παραλύει
το αιώνιο θύμα; αυτήν την καρδιά που ζαλισμένη με την ίριδα
ψηλαφεί του χρόνου τα νάματα και τα νήματα,
π” αδράχνεται σε θεωρίες αιώνιες,
να προπατήξει την ατραπό των σκοπών της;
Να ‘ναι στου ποιητή τα δάκτυλα όπως το χρέος
τ’ αξεχρέωτο κι αδάνειστο πολεμά να πλερώσει σκίζοντας
κόλλες γιομάτες δάκρυα μ’ αλάθηα από της θλίψης του τη στέρνα;
Να ‘ναι στα πόδια της τυχάρπαστης
όπως στροβιλίζεται
στου Πανός και του Παντός τα μυστικά προστάματα;
Να ‘ναι σε τούτες δω τις λέξεις,
στα μεθυσμένα μολύβια και στου χαρτιού τα καλντερίμια,
εκεί που ψάχνεις, αποκαμωμένε κοινωνέ της ουσίας μας,
να βρεις των δυο στιγμών μια λύτρωση;

 

Μα,, πουθενά δεν είν’ ο Έρωτας·
γιατί Έρωτας δεν υπήρξε ποτέ:

και πώς να υπάρξει Εκείνο που ποτέ δεν εταίριαξε μ’ Άλλο,
κι ας άλλους ταιριάζει, χωρίζει, φονεύει και γεννά, φτερά χαρίζει,
μα ποτέ δεν εταίριαξε μ’ Άλλο;

Του Έρωτα το ταίρι είν” η Απουσία, η Νοσταλγία:
ό,τι αφήνει στη θέση Του σαν το μανδύα Του κλέβει ο αγέρας,
μαζί κι Αυτόν και το πλέον άφατο κενό:
τέτοιο που ‘ν’ έτοιμο να εκκινήσει τις πιο στρόβιλες θυσίες
στις πεπερασμένες χορδές μας, εκείνες που εσακάτεψαν τα βέλη του,
που με τόση προσμονή ζεύτηκαν, να εξαπολύσει ο καθένας μας
τα δικά του: εκείνα τα μισερά που μας χάρισε.

 

Μα όχι..: Υπάρχει ο Έρωτας:

δεν μπορεί να χαθεί ό,τι στους παλμούς καθενός ζει·
ο αιώνιος μύθος, κι η παραμύθα που νανουρίζει,
εκείνη που μας πλέξανκαι πιστέψαμε,
και με της προσμονής μας την ανάσα αναγεννιέται κι εμφανίζεται.
Μα, δεν θα τον βρω παρά στ” αγέρα τα βαγόνια,
στης λίμνης της λαμπρής τον παφλασμό
και στ’ ακροδάκτυλα του είναι μου,
εκεί που κάθε νότα, κάθε παύση λιγοστεύει του χάους τη μέθη
κι ορίζουν μιαν αγκαλιά που με θάρρος θα σωθεί για να σώσει.

Κι εκεί: στου τελευταίου μου χτύπου το διαπασόν θα σε θυμηθώ, Έρωτα·
και το στερνό το σφάλισμα των ματιών μου
θα ‘ναι σαν και το πρώτο μου, το αγνό·
και θα σ’ ευχαριστήσω για τελευταία, και μεγαλύτερη φορά,
όπως και Τότε, που δίχως περιέργεια σε καλωσόρισα
στην πλέον ζωογόνα και τρεμάμενη προσμονή μου.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>