Ποίηση του κώλου

Ω…

εφταστρόγγυλε, και καταβυσσαλέε, κατασκότεινε…
συ που εισδεχόμενος ευφραίνεις κι εκβάλλων τέρπεις:
τίς μολογάει την αιδώ, τη μοναξιά σου;
τίς ερωτά κι αναρωτάται δι” εσέ;
Μονάχα το περίβλημά σου το μηλόμορφον θαυμάζουσι,
μονάχα τη θωριά και την εικόνα σου…
Κι ουδείς το κένδρο σου λογάται
παρεξόν την ώρα που ο ιδιοκτήτης σου σκυφτός, τετουρλωμένος
παρέχει σε ως στόχον πορθητόν και ανεπόρθητον.
Φοβούνται σου οι ιδιοκτήτες σου μην τους προδώσεις εις ανύποπτον στιγμήν,
και μην ηχήσεις ως κενώνεις κι αλαφρύνεσαι,
και μην λερώσεις τ” άσπρα ρούχα τα ενδός·
κι ολιμερίς σφεσφεσφιγμένον σ” έχουσι, καημένε·
κι ολιμερίς σε αγνοούν φοβούμενοι του αιθέρος σου.

Ω εφταστρόγγυλε, καταβυσσαλέε, κατασκότεινε:
τί όνειδος και τί αιδώ σε αποκεκρύπτουσι του κόσμου;
τίς ερωτά την μοναξιάν σου;

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>