Μίζερε ηλίθιε, μηδενιστή ηλίθιε

Λένε πως ό,τι κάνεις στη ζωή είναι μάταιο επειδή κάποια μέρα θα πεθάνεις και όλα τελειώνουν.
Ακριβώς επειδή όλα κάποτε τελειώνουν, ό,τι προηγείται έχει την Υπέρτατη αξία, ακόμα και το πιο ταπεινό.

Είμαστε μια απειροελάχιστη και μοναδική λάμψη σ” ένα αέναα σκοτεινό και άζωο σύμπαν, όπου αναβοσβήνουν για μια στιγμή όλες οι ζωντανές υπάρξεις και ξαναχάνονται μια για πάντα. Η μία και μοναδική λάμψη μας έχει λοιπόν Τεράστια σημασία εφόσον είναι και η μόνη ζωντανή (και τόσο προσωρινή) κατάστασή μας. Και έχει σημασία η ύπαρξή μας όχι μονάχα την ώρα που λάμπει μα και μετά που θα σβήσει, εάν έχει καταφέρει να μεταδώσει το φως της στις επόμενες γενιές, έστω και για μικρό αναλογικά διάστημα. Δεν δέχομαι λοιπόν Κανέναν μηδενιστή, όσο μηδενιστής κι αν είμαι ο ίδιος σε κάποια ζητήματα. Δεν δέχομαι Κανέναν αυτόχειρα λόγω «κοινωνικής υπερευαισθησίας», που αυτοκτόνησε «επειδή δεν άντεξε το μάταιο τούτο κόσμο». Ο Κόσμος αυτός είτε τώρα ζω είτε δε ζω κάποια στιγμή, είν” από μόνος του κι αυτός μια φωτεινή λάμψη διαρκείας που απλώς θα κρατήσει παραπάνω απ” τη δική μου λάμψη πριν σβήσει κι αυτός. Και ακριβώς επειδή ο Κόσμος αυτός είναι το άθροισμα και η σύνθεση από ζωντανά πλάσματα, και ακριβώς επειδή θα σβήσει κι εκείνος κάποια στιγμή αφού πρόλαβε να εναντιωθεί στο αέναο σκότος με το να λάμψει για λίγο, ακριβώς εκεί έγκειται η Αξία της ζωής, της οποιασδήποτε ζωής. Ό,τι αντιτίθεται στο σκότος και στο θάνατο είναι η Υπέρτατη αξία: η (έστω και προσωρινή) νίκη του φωτός απέναντι στο σκότος. Γι” αυτό και μόνο η μικρή μου ζωή έχει τεράστια αξία, όπως και του κάθε ανθρώπου και πλάσματος. Και όσο ζω θα ζω σαν αθάνατος. Και θ” αφήσω το θάνατο να “ρθει στην ώρα του ή όταν γουστάρει, δίχως να τον επιζητώ, να τον παρακαλώ ή να τον φοβάμαι. Και θα γεράσω μόλις την τελευταία μου στιγμή: μέχρι τότε θα είμαι αέναα ένας με καρδιά πεντάχρονη, ψυχή δίχρονη, και μυαλό ογδοντάχρονο. Και μέχρι τότε θα κοροϊδεύω τους μίζερους και τους μηδενιστές που αφήνουν τη ζωή να φεύγει από μέσα τους και να περνά από δίπλα τους δίχως χαμπάρι να παίρνουν τη μοναδικότητά της. Μέχρι τότε θα περνάω όμορφα τη ζωή μου μεταδίδοντας στους άλλους τη διάθεσή μου. Μέχρι τότε θα αγωνίζομαι, εάν πρόκειται ο θάνατός μου να σώσει άλλους, άρα να πάρει κάποια αξία και αυτός. Και μέχρι τότε θα ζω: θα ζω μέχρι και την τελευταία μου στιγμή. Και όταν έρθει ο χάρος δεν θα τον καλωσορίσω σαν λύτρωση αλλά θα τον αφήσω να κάνει τη δουλειά του την ώρα που εγώ στερνά (και για απειροστή φορά) θα ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε την ευκαιρία να τη ζήσω, να εναντιωθώ λιγάκι κι εγώ στο αέναο σκότος.

Πες το

To email σου δεν φανερώνεται. Όπου * γράφεις υποχρεωτικά.

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>